Een sterk verhaal

(Of hoe een bezoekje aan de bibliotheek voor nogal wat opschudding kan zorgen….)

DSC08819De middag loopt al op zijn eind, wanneer ik bedenk dat ik nog een verjaardagskaart wil kopen. Ik heb een doos vol kaarten, maar ze zijn geen van alle geschikt.

Onderweg op de fiets verbaas ik me over alles wat mensen verliezen: een speen, handschoenen, aanstekers liggen tussen rottend blad tegen de stoeprand. Verhalen ontspinnen zich in mijn hoofd.

Plotseling valt mijn blik op een mobieltje. Een oud model. Ik aarzel even, maar stap toch af. Op de stoep staat een jongen zijn fiets te repareren. “Is deze telefoon van jou?”, vraag ik hem. Hij kijkt me meewarig aan: zijn smartphone ligt naast hem op de grond. Naar de politie dan maar, denk ik.

De kaart is gekocht en ik rijd de stad in. Hé, hier was toch altijd het politiebureau? Borden met Kijkshop en Uitzendbureau logenstraffen mijn aanname. In het nieuwe gemeentehuis misschien? Ach nee. Ik laat het centrum achter mij; in mijn eigen dorp kan ik terecht. Daar staat het nog altijd aangegeven in jaren-zestig-stijl: politieburo.

Terwijl ik het telefoontje uit mijn zak haal, verlies ik zelf een handschoen, die me gelukkig door een vertrekkende agent wordt aangereikt. Achter de balie een agente die mij vriendelijk maar resoluut te woord staat. “Nee mevrouw, gevonden voorwerpen nemen we niet meer aan. Al vanaf december 2012 – spreekt ze me bestraffend toe – moeten die op het nieuwe gemeentehuis in het centrum worden afgegeven.” Nou ja! Daar kom ik net vandaan. Wel heeft ze nog een tip: de site ‘verloren en gevonden’, daar kan ik ook op terecht. Ik bedank voor de informatie.
Onderweg naar huis, het mobieltje brandend in mijn zak, bedenk ik hoe ik dit ga oplossen. Op een site zetten? Niks ervan. Dit gaan we eens professioneel aanpakken. Vanavond nog moet alles geregeld zijn en de telefoon terug bij de rechtmatige eigenaar.

Klepje open. Menu. Telefoonnummers. Naam zoeken. Een lijstje met twintig namen verschijnt. Bianca staat bovenaan. Ik bel. Een vrouw neemt op en ik stel me voor: “U heeft misschien het nummer gezien, maar ik ben niet degene die u daarop zou verwachten.” Zij is niet Bianca, maar haar moeder, in Amsterdam. En Bianca is juist vanochtend naar het buitenland vertrokken. Zij heeft een ander nummer, maar door woningruil….. “Ik bel haar man”, zegt ze kordaat. “En mag ik uw nummer, zodat ik daarna terug kan bellen?” Zo gebeurt. Zij belt terug en meldt dat Tim, de echtgenoot, mij zal bellen. Inmiddels heb ik wat namen uit het lijstje genoteerd. Dat kan misschien voor wat meer duidelijkheid zorgen. “Ja”, zegt Tim, “dit zijn allemaal namen uit onze familie. Bel mij eens met dat toestel, dan kan ik het nummer noteren”. Daarna belt hij met één van de mensen uit het lijstje, een neef, van wie hij verwacht dat hij het nummer zal herkennen. Dat is het geval. Deze neef blijkt een kleinzoon van de opa, die het mobieltje is verloren toen hij naar de bieb ging. Klopt, daar vond ik het.

Neef belt mij. Hij komt met opa zo snel mogelijk langs. En inderdaad. Nog geen tien minuten later staat hij voor de deur. Een vrolijke knul met een zo mogelijk nog vrolijker bos rode krullen. Opa zit in de auto. “Hij had hem nog geeneens gemist”, zegt hij met een grote grijns. “Maar hij heeft nu wel weer een mooi sterk verhaal!”

“Ja”, denk ik, terwijl ik glimlachend de deur achter hem dichtdoe, “en ik heb een onderwerp voor een blog.”

Advertenties

19 thoughts on “Een sterk verhaal

  1. Mooi verhaal! Gelukkig zijn er nog eerlijke vinders, soms denk je wel eens dat ze uitgestorven zijn maar dit verhaal bewijst het tegenovergestelde.
    Het is een positief bericht, als ik lees dat de Sinterklaascadeautjes voor kinderen van de voedselbank Roosendaal gestolen zijn, gaat mijn bloed koken… Wat een wereld.
    Het kan dus anders!

    • Letterzetter, het was nog niet eens bij me opgekomen. Alleen het gevoel: dit ding moet zo snel mogelijk terug naar de eigenaar.
      Wat erg wat er in Roosendaal is gebeurd! Daar kun je met je verstand niet bij. Gelukkig was er in Breda iemand (een ex-crimineel….) die na de loterij te hebben gewonnen een groot deel schonk aan de voedselbank, zodat kinderen een mooi cadeau konden uitzoeken. Daar word ik dan weer blij van!

  2. Soms heb je dat. Ik ben ook blij als er iets gebeurt waar ik over kan schrijven. Maak ik niks mee dan verzin ik wel wat. Met plezier je verhaal gelezen.

  3. Geweldig verhaal.Ik begon meteen te piekeren in welk dorp nog een politieburo was met zo.n oud bord. Wormerveer in elk geval niet. Ik weet niet eens of daar nog wel politie zit. Enfin, dat nieuwe gemeentehuis daar ben ik ook geweest. Om mezelf aan te geven vanwege een nieuw paspoort. Over het centrum zwijg ik. Veel te vol gebouwd naar mijn smaak. Ik mijd het zoveel ik kan.
    Maar jouw verhaal was prachtig. Een echte speurtocht. Heerlijk.

  4. Ik heb dat ook nog gedaan maar niet naar politie gegaan maar een zoektocht naar de eigenaar wat nog niet zo makkelijk was. Ook wel gevonden en ze kwam hem halen met een grote bos bloemen en 3 maanden gratis sporten in een sportschool waar zij dus les bleek te geven. Zo leuk en niet alleen daarvoor maar gewoon dat ze zo blij was haar mobiel weer terug te hebben.

  5. Pingback: Troostgroek | Spiegelingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s