Oud en nieuw

IMG-20131226-WA0002

Ik ben net binnen, wanneer de telefoon gaat. Ze neemt op: “Ja, ik vraag het wel. Nee, nog niet. Nou, dag.” Lichtelijk geïrriteerd zet ze een kopje koffie voor me neer. Ik trek mijn wenkbrauwen op. “Jaaa”, moppert ze, “ik heb zo’n ding, je weet wel, zo’n telefoon.” “Een smartphone? Laat eens zien.” “Ik heb hem gekregen, maar ik kan er niks mee. Die simkaart moet maar weer in mijn oude toestel.”

Hij is van hetzelfde merk als die van mij; ik help haar een beetje op weg. Een kwartier later maakt ze een foto van een kerststukje op het dressoir en verstuurt die via whatsapp aan de zoon, die haar ‘dat ding’ cadeau deed. “Dit ben ik straks weer vergeten hoor!” “Geeft niet, voorlopig ben ik hier nog.” Maar de grootste weerstand is weg, zie ik. En de irritatie ook.

We drinken koffie en zijn, zoals altijd, binnen de kortste keren in een diepzinnig gesprek verwikkeld. De dood is een gegeven in haar leven: haar man, haar dochter. En nu, vorige week, overleed haar zus. Haar toespraak is een wondertje van eenvoud, en zo mooi geschreven. Geen overbodigheden, een gevoelig aandenken aan een verbondenheid die zelfs de dood niet scheidt. Het raakt me diep.

De zon breekt door, wanneer we op Oud Eik en Duinen aankomen. De bloemen van de crematie zijn op het graf van hun vader gelegd. De as zal daar worden bijgezet. We vegen wat dood blad weg, herschikken de kransen. En dan zien we het ineens: de dode berkenstam, vol met grote zwammen. Ze haalt de telefoon uit haar zak en maakt een foto. Ook van de prachtige bloemen op het graf.

Eenmaal thuis verstuurt ze de foto’s aan haar zoon.
Ze is een vrouw van zevenentachtig. Ze staat nog volop in het leven.

IMG-20131226-WA0001

De foto’s zijn gemaakt door H.B., met haar nieuwe telefoon en naar mij verstuurd via whatsapp 😉

Advertenties

19 thoughts on “Oud en nieuw

      • Ja dat is wel zo. Mensen hebben soms ongekende krachten die toch zorgen dat we weer doorgaan hoe oud ze ook zijn. Mijn moeder van bijna 98 verloor ook twee jaar geleden een kind en regelmatig overlijden er ook zussen en broers van haar en toch heeft ze ook de draad weer opgepakt en is meestal nog zo positief. Dat vind ik mooi en dat herkende ik denk in het verhaal van jouw moeder. Wees trots op en blij met haar. 😉

  1. Je telt de jaren van het ouder worden met het aantal geliefden die overlijden…
    Maar het is zo leuk om een ouder iemand te ontmoeten waaraan je niet merkt dat ze oud zijn.
    Wat jij zegt: iemand die nog volop in het leven staat.
    Ik heb een buurvrouw van 90 en dat is zo’n plezierig mens! Carpe Diem is haar motto, want morgen kan ik er wel niet meer zijn. Ik hoop dat ik iets van dat levensgeluk heb als ik ouder ben,
    en niet een grumpy old man word…

    • Jij een grumpy old man? Weinig kans, lijkt me 😉 Zo fijn dat er zulke mensen zijn als jouw buurvrouw en “De Oude Vriendin”; grote voorbeelden die je niet voor niets tegen komt. D.O.V. kan trouwens ook ontzettend mopperen, maar lacht daar vervolgens dan weer om. Groot relativeringsvermogen. Mooi motto voor het komende jaar: Carpe Diem!

  2. Wat een sterke vrouw is dat dan. Zoveel meegemaakt en dan nog zo in het leven staan. Alle respect.
    Mijn buuv is er ook zo een. 91 Jaar, 33 jaar weduwe, oudste zoon en schoondochter verloren aan kanker, maar altijd vol humor. Nee, geen mobieltje, dat is net een brug te ver. Maar wel de buurtvrouw waar iedereen naar zwaait.
    Mooi stuk, Corline. Ik hoop dat jullie nog menig diepzinnig gesprek zullen hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s