De magische wereld van het kind

Pictures

Zoals ieder jaar sta ik rond deze tijd even stil bij het overlijden van mijn moeder. Het is elf jaar geleden, de scherpe kantjes van het verdriet zijn er wel af. Toch mis ik haar. Niet voortdurend, af en toe. Dat kan zo maar opeens: door het zien van een bloeiende struik, het horen van bepaalde muziek, een uitdrukking, een liedje in mijn hoofd. En natuurlijk wanneer ik mijn kleindochter zie. Dat kleine meisje heeft haar “overoma” niet gekend. Net zo min als mijn twee kleinzoons, trouwens.

Ik zie overeenkomsten in uiterlijk, maar ook in karakter. Wanneer ik haar uitbundig zie schateren, zie ik mijn moeder. Maar ook wanneer ze zich uitleeft met sop en een afwasborstel en het hele aanrecht blank staat – inclusief de keukenvloer. Het woord zeepsop hebben wij haar nooit geleerd; ze kent het van nature.

Twee jaar geleden, ze is net drie jaar, als ze hier logeert met haar broer en haar neef, word ik geconfronteerd met een opmerkelijk voorval.

De jongens zijn verdiept in hun spel; het ridderkasteel staat midden in de kamer, goeieriken en slechteriken bestoken elkaar met lansen en zwaarden. Paarden galopperen; gevangenen worden zonder pardon opgesloten. De koning bekijkt dit alles vanaf grote hoogte. Boven in de toren, waar hij het goud bewaakt. Af en toe rijdt er een auto rond. Wilde dieren kijken toe. Magische wereld, waarin alles mogelijk is.

Het kleine meisje laat plotseling haar spel in de steek en kruipt op haar knieën op een stoel. Als een bovenbuurvrouw over het balkon, hangt ze op haar onderarmen geleund op de schoorsteenmantel. Ze staart naar de twee foto’s die daar staan. Op de linker zie je mijn vader als zesjarig jochie tussen zijn twee broertjes in. Op de andere zit mijn moeder als meisje van een jaar of tien, lange vlechten, boek op schoot. Kinderfoto’s, ruim tachtig jaar oud. Ik sla mijn kleindochter gade, zeg niets om de betovering niet te verbreken. Dan wendt ze zich af en wil zich van de stoel laten glijden. Ik zie mijn kans schoon, wil weten. Wat zag ze? Wat ging er in dat hoofdje om? “Vind je ze leuk, die foto’s?” “Nee, stom”, antwoordt ze resoluut (tenslotte nog maar amper de leeftijd van twee jaar ontstegen), draait zich weer naar de foto’s en wijst: “Die is dood en die is dood en die is dood.” Mijn mond valt open; ze wijst ze precies goed aan, één van de drie broertjes is nog in leven. Maar, kinderen? In de wereld waarin zij leeft, ga je toch alleen maar dood als je heel oud bent? Of als je een slechterik bent die een goede ridder belaagt?

Voor ik van mijn verbazing ben bekomen, duikt ze met haar hoofd in de poppenwagen. De plicht roept, de pop heeft honger en moet nodig een schone luier.

De magische wereld van het kind. Boeken zijn erover volgeschreven. En ik krijg hier een praktisch lesje over hoe dat werkt: ze wéét gewoon.

Vorige week was ze hier nog even op bezoek. Vijf jaar is ze nu. De eerste zwemles zit erop; trots vertelt ze erover.
Opeens staart ze weer naar de foto’s op de schoorsteenmantel. “Oma”, vraagt ze, “wie zijn dat, op die foto’s?” Ik vertel het haar: op de linker foto mijn vader en zijn broers en op de andere mijn moeder. Ik zie dat ze moeite moet doen om zich dat goed voor te stellen: ik, een oma, die het kind is van twee kinderen die al dood zijn.

Heel langzaam verdwijnt de magie uit het leven, helaas.

Advertenties

21 thoughts on “De magische wereld van het kind

  1. O ik herken dit, ik was ooit op bezoek bij iemand om iets te regelen voor de krant. Toen ik een kaartje uit mijn portemonnee haalde stond het 3 jarige dochtertje daar naar te kijken en zag de foto
    s zitten van mijn man, zoon en overleden dochtertje. Ze vroeg een voor een wie het waren en toen ik zat te denken wat zal ik zeggen als ze mijn dochtertje aanwijst, zei ze, die is dood. Ik heb heel de middag een soort van kippenvel gehad. Hoe kon ze het weten. Dit verhaal brengt dat weer even terug. Ze weten het inderdaad gewoon maar het gaat weer weg.

  2. Wat een prachtig geschreven verhaal.
    Kippenvel.

    Kinderen van die leeftijd staan open voor alle indrukken. Letterlijk alle. En weten dingen die ze niet kunnen weten, zeggen wij. Ze zien/ervaren engelen, geesten.
    Voor ons misschien griezelig, voor hen gewoon.
    Later worden zij ook gewoon. Nee, ze blijven bijzonder. Omdat het mijn kind is,
    mijn kleinkind.

    • Ja, Letterzetter, mijn oudste kleinzoon zag als baby zijn overleden grootvader. Voor mijn dochter een geruststellende gedachte.
      En gewoon is maar zo gewoon, hé? Ik vind ze allemaal nog steeds bijzonder!

  3. Leuk om over de magische wereld van het kind te lezen. Als volwassene blijf je je verbazen over de logica van kinderen, Mooi is hun puurheid.die je doet lachen en ontroeren. .

  4. Prachtig Coline. Bleef die magie maar wat langer hè? Zonde dat we het verliezen naarmate we ouder worden. Terwijl we het dan juist nog meer nodig hebben. Je vraagt je af waarom het zo is.

    • Ja, Rebelse, het hele leven zit maar vreemd in elkaar. Ik denk dat alle ballast – die we ongemerkt tijdens ons leven verzamelen – ons in de weg zit: we kunnen niet meer helder zien!

    • Ja, dat boek is leuker dan gedacht 😉 Ik zag net dat ik het al zes jaar geleden heb gekocht en gelezen! De titel bewezen, want ik dacht dat het korter geleden was. Een wonderbaarlijk iets, dat geheugen. Heb ook ‘De Heimweefabriek’.

  5. Prachtig geschreven Corline, ja het is er en het bestaat en er is meer tussen hemel en aarde.
    Heb jezelf nooit het gevoel dat als je iets hoort of ziet dat je het al eens hebt meegemaakt ? Een soort Déjà vu ?
    Ik wel, niet dat ik er dan een vinger op kan leggen maar het voelt zo bekend en vertrouwt 🙂

  6. Wonderlijk he, dat die hele kleintjes nog zo dicht staan bij het zuivere weten. Ik kwam dat tegen bij een buurtgenoot van wie het zoontje hem steeds maar dingen vertelde die hij nooit kon weten. Het is moeilijk voor te stellen als je hem nu terugziet: 23 jaar, groot, dik en zelfbewust. Niets is meer spiritueel aan hem. Opgeslokt door het bestaan.
    Je hebt zo mooi beschreven hoe zo’n kleintje even een tipje van de sluier oplicht en je versteld laat staan.

  7. Wat een prachtig verhaal, ja, kinderen, het is een wonder. Min moeder had ook zulke mooie verhalen over mij, dat ik dingen wist van voordat ik er was. Ik weet sommige dingen zelf nog, maar nu ik ouder ben kan ik het zelf ook zien, ik was nog niet geboren, maar toch ben ik op plaatsen geweest en op tijdstippen die logisch gezien niet kunnen, maar toch kan het.

    Lief dat denken aan, ik doe ook ook steeds aan mijn vader, hij is nog zo dicht bij mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s