Dansen in de polder

img088

Eindelijk was het zover. Het had nogal wat overredingskracht gekost, maar samen met mijn vriendin was ik op weg naar onze allereerste dansles. Het was niet naast de deur. In het dorp op de Hoekse Waard, waar we toen woonden, werd geen dansles gegeven. We fietsten dus een dik half uur naar het volgende dorp. Onderweg haalden we nog een paar vriendinnen op en een aantal jongens. Van de ene boerderij reden we naar de andere. Het was al donker toen we Klaaswaal binnen reden. Het warm verlichte gebouw onder aan de dijk leek ons te verwelkomen. Toch waren we gespannen; hoe zou het gaan? Hoe moeilijk zou het zijn? Zouden we het überhaupt wel leren? We zouden toch wel gevraagd worden? We kenden lang niet iedereen.

De glanzend gewreven vloer leek wel een spiegel. Onze leraar was een aardige, vrolijke, lenige man, die even snel een spagaat maakte, vanzelf weer overeind veerde en de ‘jongelui’ welkom heette. Hij liet er geen gras over groeien en al snel maakten we pasjes op de plaats: de quick-step. Toen in paren. Gelukkig bleef er niemand aan de kant, de muziek startte en ja hoor, we dansten. Nog niet helemaal vlekkeloos, maar aan het eind van de les waren we redelijk in staat de quick-step te dansen en hadden we een beginnetje gemaakt met de Engelse wals. Thuis oefenen, werd ons op het hart gedrukt. Met rode wangen fietsten we dezelfde weg weer terug, terwijl de groep steeds kleiner werd.

Zo gingen de weken voorbij. We vorderden. Ook de Veleta hadden we tenslotte onder de knie. De Weense wals was een heerlijkheid. Het was al winter toen we voor onze laatste les over de onverlichte weggetjes van de polder fietsten. Een kraakheldere sterrennacht. Koud was het. Maar binnen was het warm en goed. Het werd een feestelijke afsluiting. Pennywafels en Exota. We lieten zien wat we hadden geleerd. Het ging goed. De leraar was tevreden. We zouden op fuifjes en klassenfeesten geen gek figuur slaan.

Mooie herinneringen. Terwijl ik moeiteloos terug glijd in die tijd, weet ik nu dat het gaat om een totaalgevoel. Ervaring, gevoel, emotie.

De boerderijen waar we binnenkwamen, waren geheimzinnige burchten voor ons. Hoe ging het er toe? We hadden geen idee. Het rook er vreemd, onbekend. Het klonk er hol. Een rij klompen in de bijkeuken. Vaag hoorden we het geloei van de koeien, hun geschuifel. Een weeïge geur van melk. De boer, maar tegelijk vader, steevast met pet. De boerin, de moeder, aardig, maar kordaat.

Wij droegen onze nette rokken. Schoenen met gladde zolen, een hakje. Nylons, waar je heel voorzichtig mee moest zijn. We hadden gespaard voor ‘parfum’, waarvan we een druppeltje achter het oor hadden gedaan. De jongens droegen broeken met een vouw en tweed colberts. Je voelde de stugge stof, wanneer je je hand op hun schouder legde tijdens het dansen. Hun kleding was doordrongen van de geuren van de boerderij. Zaterdagavond. Het wekelijkse bad achter de rug; je ontwaarde een vage zeepgeur. Hun haar glom van de Brylcream en was strak naar achteren gekamd.
De vloer van de danszaal rook sterk naar boenwas. Als we binnenkwamen was het nog niet behaaglijk; de kachel was nog maar net aangemaakt.

Nu, vijftig jaar later, staat dit alles me weer helder voor de geest. Het gekke is alleen, dat ik dit toen niet zo heb ervaren als nu. We gingen naar dansles, eindelijk, daar ging het om. Maar het is wel degelijk geregistreerd. En het blijkt alweer, dat de geuren het belangrijkste zijn geweest. Geur borgt de herinnering, kennelijk.

Hóé de geest werkt, is me af en toe een raadsel. Maar dát hij werkt is een ding dat zeker is.

Advertenties

24 thoughts on “Dansen in de polder

  1. We hebben een archief met miljoenen laatjes denk ik wel eens. Er hoeft maar iets te gebeuren of in je hoofd gaat er een laatje open en er komt een herinnering omhoog waarvan je niet eens meer wist dat je die had. Prachtig, hoe het allemaal werkt!

    • Ja, wonderlijk hoe dat gaat. Vanmiddag fietste ik achter een jongen van een jaar of veertien: keurig aangekleed, haar in de gel, geurtje op; duidelijk op weg naar een afspraakje. En hup! Daar ging inderdaad een laatje open.

    • Ja, Fenny, die heerlijke, vermaledijde, boeiende, verwachtingsvolle jaren zestig. De Beatles waren nog bezig hun snode plannetjes te smeden….. 😉

  2. Mooi verhaal. Bij mij werkt het meestal zo dat terwijl ik een stukje aan het schrijven ben over vroeger, er opeen nog veel meer herinneringen boven komen drijven. Geur is een ding, maar vaak zijn het ook de gedachten die ik toen had die maken dat ik het moment niet ben vergeten.
    Echt heel leuk om dit te lezen.
    Ben ook wel nieuwsgierig welk jaar dit was. Begin ’60?

  3. O ja geuren is iets heel machtigs voor herinneringen, zo heb ik met de lente en Hyacinten geuren flashbacks hoe ik naar de lagere school liep toen ik klein was 🙂

    Of in het verre Bali rook ik Oma’s Kip Kerrie die me dus aan Oma liet denken heerlijk.

    Mooi weergegeven Corline in je verhaal en dat er meer was dan het dansen alleen 🙂

  4. Inderdaad ja, geuren en herinneringen lijken om de een of andere manier onlosmakend met elkaar verbonden. Meestal fijne herinneringen. De schrijver Gabriel Garcia Marquez heeft hier een mooi citaat over: ‘Het geheugen van het hart zeeft slechte herinneringen weg en maakt de goede mooier. Dat stelt ons in staat om met het verleden te leven.’ ’t Zou natuurlijk ook anders kunnen maar ik hoop voor iedereen van niet.
    Mooi dat je zo’n warme herinnering wist te bewaren aan die tijd, nog mooier dat je die zo levendig wist te beschrijven. Nog een fijne zondag 🙂

    • Dank je, Frits. De pruimen die aan deze boom komen, zijn niet echt lekker, maar de bloesem is prachtig! Misschien ken je de spreuk van Tagore: Het verlangen naar de vrucht mist de bloem. Dus nu optimaal genieten, en die vrucht….ach. 😉 Leuk dat je even komt kijken.

  5. Mooie herinneringen. De zoete sensatie van het nieuwe onbekende. Nu is.alles wat meer routinematig waardoor het lijkt of de tijd sneller gaat . .

  6. Ik wilde nooit op dansles. Ben iets jonger, uit een tijd waarin alle dingen die ‘hoorden’ in de ban werden gedaan. Ik heb daardoor veel gemist (maar ik mis het niet :-).

  7. Heerlijk geschreven, werd er in meegezogen.
    Geuren maken iets open ja, en soms herken je herinneringen pas achteraf als ze niet meer zo vanzelfsprekend zijn 🙂

  8. Sweet memories… en dan ben je plotseling terug in je jeugd. Half-vergeten, maar eenmaal opgepord komt zoveel weer bovendrijven. Vroeger was alles beter, toen we nog jonge goden en godinnen waren!
    Dank je wel voor dit prachtige verhaal.

  9. Inderdaad geuren brengen bij mij ook vaak herinneringen naar boven. En je geeft echt zo’n herkenbare beschrijving van van uit mijn jeugd hoewel ik geen dansles heb gehad dan.

  10. Dat van die geur…. ja, inderdaad. Een eerste kille herfstlucht en ik zit weer op de fiets naar mijn stageadres. Mooi omschreven hier. Vijftig jaar geleden was ik vijftien. Ik kon niet dansen en dat kan ik nu nog niet. Gelukkig hoefde dat ook niet bij de twist, de ploem ploem jenka en veel andere dansjes. Maar toch…. tja… hmmmm.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s