Dit is lef

20140621_212436Al zolang hij zich kon herinneren, was hij verlegen geweest. Schuw bijna. Stak iemand zijn hoofd in de kinderwagen dan zette hij het op een krijsen. Als peuter sloeg hij zijn ogen neer, wanneer mensen naar hem keken.

Spelen deed hij altijd alleen. Hij kon zichzelf goed vermaken, had veel fantasie. Hele verhalen verzon hij bij zijn spel.

Zijn basisschoolperiode bracht hij in betrekkelijke eenzaamheid door. Pogingen van leerkrachten om hem aan vriendjes te helpen haalden niet veel uit. Niet dat hij onvriendelijk was tegen anderen, maar hij ging zijn eigen gang. Zijn klasgenoten wisten hoe hij in elkaar stak; ze maakten er geen punt van. “O, dat is Noa”, zeiden ze tegen elkaar, “laat hem maar.”
Dat hij goed kon leren, was in zijn voordeel. Zijn intelligentie maakte dat hij zich kon handhaven in de groep.

Toen het moment was aangebroken dat hij naar de middelbare school zou gaan, nam hij een besluit. Tot nu toe had hij het weten te redden. Hij werd geaccepteerd zoals hij was. Nu zou de situatie heel anders worden. Hij zou opnieuw een plaats moeten veroveren. Hij zou ervoor gaan. Hij zou laten zien wie hij was.

Het gebeurde in een van de eerste weken van het schooljaar tijdens een les Nederlands. De opdracht was het schrijven van een verhaal. Op het whiteboard had de leraar vijf titels geschreven waaruit de leerlingen konden kiezen. Hij koos: Dit is lef.

Zodra hij de titel bovenaan het blad had geschreven, kreeg hij een lumineus idee. Hij schreef zijn naam helemaal onderaan. Hij voelde zijn wangen kleuren toen hij het verder lege blaadje inleverde. De leraar wierp een blik op het werk, trok even vragend zijn wenkbrauwen op.

Toen brak een bulderende lach door en met een zwierig gebaar zette hij een 9 boven het woordenloze verhaal.

——————————————————————————————————————-

Dit is een verhaal in de serie WE-300, een schrijfuitdaging van Plato (Hier kun je meer leuke, spannende, bijzondere WE-verhalen vinden). Het werkt als volgt: Schrijf een tekst van 300 woorden, waarin het sleutelwoord niet mag voorkomen. In dit geval was het verboden woord: scoren.

Advertenties

28 thoughts on “Dit is lef

  1. Pingback: WE-300, geniet u mee van een zonnig Brazilië? | Platoonline

  2. Ik moest meteen denken aan dat schilderij van het zwarte vierkant waarvan onze docente zei: ‘ja, het is niet eens mooi,- maar vuil zwart. Maar hij was wel de eerste die het deed. Iedereen die na hem komt met zo’n zelfde werk, pleegt in feite plagiaat.’
    Aangenomen dat dit de eerste keer was dat iemand zo’n opstel maakte, krijgt hij de 9 voor originaliteit. Leraren geven niet graag een 10. Er moet altijd iets te winnen zijn. Maar niemand kan meer zo’n zelfde opstel maken.

    Erg leuk gevonden, Corline. Volgens mij heb je dit met een grijns zitten tikken. Eerlijk zeggen!

    • Zag je me zitten, Plato? 😉

      Ja, dat zwarte vierkant; je moet het maar bedenken. En dat niet alleen, ook nog het lef hebben om het uit te voeren. Een baanbreker, die Malevitsj.
      Een tien geven is ‘dodelijk’, weet ik uit ervaring, ook al is het werk het waard. Alleen voor puur leerwerk (woordjes, etc) kan het, maar niet voor datgene wat creatief uit de leerling opborrelt. Wie ben ik om te bepalen dat dat perfect is? Tja, en nu belanden we op filosofisch terrein.

      • Ik zag je (althans: ik zag een afbeelding van hoe ik denk dat je er uitziet en bijzit) grijnzend tikken. Zo van: zal ik, nee he? Of toch. Ja, wat kan mij het schelen, ik doe het. Whahahaha, ik ben benieuwd hoe ze daar op reageren. Ghehehe…
        En diep uit jezelf borrelde dat tevreden gevoel op, dat poezen moeten hebben als ze net een visje hebben gepikt en dat onbespied, achter een struik liggen op te peuzelen.
        Ik gun je dat gevoel. Het is een heerlijkheid die aan het publiceren vooraf gaat.

  3. O wat een geweldig verhaal! Heb je dat met een van je leerlingen meegemaakt? Hoe dan ook: het is schitterend. Zo’n jongen is geniaal, die komt er wel!

    • Nee, Rebelse, dit heb ik niet meegemaakt. Ik kon het me wel voorstellen, met een aantal leerlingen in gedachten. Die zouden tot zoiets in staat zijn.

    • Bij ons op school was het ook heel anders. Op de lerares geschiedenis na. Ze bekeek dat vak, en de historische personen met zoveel humor, dat ze een actie als hierboven zeker ook met haar gulle lach had verwelkomd. Tegenwoordig zouden ze haar “vet” hebben genoemd. Dat was ze ook, letterlijk. Er was voor haar een verstevigde stoel aangeschaft….

  4. Ik kreeg een grijns op mijn gezicht. Geweldige WE
    Het heeft humor..een boodschap ..ja Lef !

    Ot: ben je niet vergeten…ik vergeet alleen zelf soms of mijn hoofd voor of achter zit 🙂

  5. Schitterend verhaal!
    Het maakt me nieuwsgierig hoe mijn onderwijzers / leraren over mij gedacht hebben. Eén daarvan leek zich bij een reünie van zijn eerste klasje, mij niet eens te herinneren, toen hij met de VUT ging. Maar de meeste van mijn vroegere “goeroe’s” zullen inmiddels zijn overleden of op andere wijze aan de hedendaagse werkelijkheid onttrokken…

    • Dan moest die leraar echt nodig met de vut! Al weet ik soms de naam van mijn oud-leerlingen niet direct, er is altijd een beeld blijven hangen.
      Ik vermoed dat er van ‘mijn’ leraren ook niet veel meer in leven zijn. Hoewel je je kunt vergissen. In mijn ogen leken ze vaak stokoud, maar dat kon nog wel eens zijn meegevallen.

  6. Het grappige is, dat dit echt gebeurd is. Wij hadden als titel: je moet het maar durven, toen zei ik voor de grap tegen een klasgenoot: Dan lever je het leeg in. En tot mijn verbazing deed hij dat. Helaas geen 9 voor hem, wel een herkansing. Leuke herinneringen komen boven 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s