‘Selfie’ avant la lettre

img118

Al zo lang ik mij kan herinneren hadden wij een fototoestel. Mijn vader fotografeerde graag. Voor dat doel had hij een zogenoemd boxje aangeschaft. Een enorme uitgave voor mijn ouders, want echt breed hadden ze het niet. Elk dubbeltje werd omgedraaid. Maar dit was kennelijk een must. Wij werden alle drie regelmatig vereeuwigd. Dus er moest ook geld zijn voor het ontwikkelen en afdrukken van het filmpje. Ik zie nog het spoeltje voor me, met de zwarte metalen uiteinden en het roze papier. En o, zo voorzichtig moest je zijn; als er licht bij kwam, was alles voor niets geweest. Je bracht het volle filmpje naar de fotograaf. Dan werd het rolletje opgestuurd naar de laboratoria van Agfa of Kodak. Een week wachten, op zijn minst. Dan, eindelijk, op zaterdagmiddag, werden de foto’s opgehaald. Wij wachtten in spanning. En daar kwam het stapeltje vierkante zwart-wit foto’s met witte rand. Niet met je vingers op de foto’s! Mooie herinneringen. Pure nostalgie.

Boxje

De digitale fotografie heeft grote veranderingen gebracht. Tegenwoordig kun je zelf thuis je foto’s afdrukken. Uiteraard in kleur. Of je maakt gebruik van de direct-klaar-service van een grote winkelketen. Heb je geen haast, dan haal je ze na twee dagen op. Thuis maak je een digitaal fotoboek. Dan is het nog wel spannend. Is het echt zo geworden als je je had voorgesteld? Zitten er toch nog fouten in de tekst die je zo zorgvuldig tien keer had doorgelezen? Maar heel vaak laat je al die foto’s op de computer staan. Fotograferen is gewoon geworden.

De selfies vliegen je tegenwoordig, nee niet om de oren, maar in de ogen. Het lijkt een rage van deze tijd, maar het is natuurlijk helemaal niet nieuw.

Ook al zolang ik mij kan herinneren zat er een zogenaamde zelfontspanner op het fototoestel. Je stelde het gezelschap op, stelde het toestel in, zorgde dat je er zelf zo snel mogelijk bij stond en lachen maar. Dat lachen lukte altijd; dit hele gedoe gaf een prettig gevoel van spanning en plezier. Ondanks dat het best wat kostte, werd er ‘voor de zekerheid’ vaak nog een tweede foto gemaakt, soms in een net iets andere opstelling. Je zag pas na het afdrukken of alles gelukt was. Bij onze laatste familiereünie hebben we deze truc ook weer eens toegepast. Het verschil met vroeger is, dat je nu direct kunt zien of de foto goed is. En binnen de kortste keren zit hij in je mailbox.

Het verschil met een selfie is natuurlijk dat je die zelf maakt van jezelf, zonder zelfontspanner. Helemaal niet spannend meer, gewoon met je telefoon, die je in de stand ‘zelfportret’ zet. En terwijl je vroeger je foto’s alleen aan familie en vrienden liet zien, stuur je je selfie nu de wereld in en die mag door iedereen bekeken worden.
Maar ook hier is weer een ontwikkeling te zien. Met zijn tweeën heet het een ‘saampie’. In een tuintijdschrift worden mensen aangemoedigd een ‘moesfie’ te maken. Zo ontstaan er steeds meer varianten.

Lang geleden maakten mijn broer, zijn vriend en ik, een foto, die je nu met goed fatsoen wel een ‘groepie’ zou kunnen noemen. Ouders niet thuis, jongste broertje in bed en wij trokken – letterlijk – alles uit de kast om met het eerder genoemde boxje van mijn vader een foto te maken. Het leukste was de setting bedenken. De rode wijn is koude thee. Ik draag de lila tafzijden jurk van mijn moeder en haar schoenen. Het nette pak van mijn vader slobbert om het lijf van vriend. En de outfit van mijn broer komt uit de verkleedkist.

Nu nog weet ik hoe leuk het was. We lagen dubbel van het lachen (die uitdrukking bestond toen nog niet eens, we hadden, denk ik, ‘een toffe avond’), terwijl broer het toestelletje inschakelde en zorgde dat hij razendsnel in een dienstbare houding kwam te staan. Gezichten moeizaam in de plooi en wachten op de flits. Twee lampjes hadden we maar; ook die waren kostbaar.

Alles was opgeruimd toen onze ouders thuiskwamen. Ja, we hadden twee foto’s gemaakt. Maar pas toen het rolletje was afgedrukt kwam de ware toedracht aan het licht en mocht er, vooruit dan maar, voor ieder een afdruk van worden gemaakt.

Dat waren nog eens tijden.

——————————————————————————————————————-

Klik op deze link voor meer foto’s met een verhaal

De foto van het boxje komt van het internet.

Advertenties

14 thoughts on “‘Selfie’ avant la lettre

  1. Volgens mij moet je tegenwoordig; “Vet Gaaf! ” zeggen. We waren vroeger wel een stuk voorzichtiger met het knippen van foto’s . Ik maakte op een bepaald moment niet meer dan 9 rolletjes van 36 foto’s in drie weken. Tegenwoordig kom ik met meer dan 1000 foto’s op mijn geheugenkaartje thuis.

  2. Waar is de tijd hé dat je twee of meerdere keren moest nadenken voor je afdrukte… wat dat betreft zijn de tijden inderdaad veranderd. Mocht ik nu alles moeten laten ontwikkelen om uiteindelijk alleen de beste over te houden dan zou mijn hobby een behoorlijke dure grap zijn.

    • Ja, ik denk dat we toen veel bewuster foto’s maakten. Nu knip je maar raak. Op mijn reis naar Griekenland, vorig jaar, was er iemand met een ouderwets toestel, die nog nadacht voor hij een foto maakte. Wat een rust!

  3. Wij hadden vroeger geen fotostoestel maar toen ik op de middelbare school een bijbaantje had kocht ik er zelf een als eerste de allergoedkoopste van 10 gulden. Heb ook nog vanaf de eerste foto alle negatieven. Ik vind dit zo’n prachtig verhaal en snap zo goed de liefde van dingen vastleggen. En ja selfie is prachtig ;). Heerlijk dat tijdsbeeld ook die ficus in die pot, zoiets hadden we thuis ook staan.

  4. Mooi stuk, waar ik heel wat herkenning in vind. Mijn eersteling was een Agfa Isoly, een simpel cameraatje van 26 gulden waar ik hele plakboeken mee volgeschoten heb. De afdrukken zijn nog steeds goed en dat kun je niet zeggen van die foto’s die ik ooit door Kruidvat heb laten behandelen. En allemaal in zwart-wit, die eerstelingen. Je stukje doet me verlangen al die oude boeken (ook met oude foto’s die nu al l00 jaar zijn) weer eens in te zien.
    Fijn stuk, Corline, het brengt me onweerstaanbaar naar het verre verleden.

  5. Wat een vermakelijk stuk!!
    En de foto is leuk geworden.
    Ik weet nog, een jaar of 23 geleden heeft het fotografievirus mij te pakken gekregen. Ik maakte graag foto’s met de camera van mijn moeder. En daarna inderdaad een week wachten of alles wel gelukt was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s