Fluwelen dood

DSC09852

Zo mooi, zo dood
Zo klein en zacht
Zwart en fluwelig
De sterke poten
Doelloos uitgespreid

Als een verloren knuffeltje
In de bocht van het fietspad

Maar wie zal hem missen
Die kleine mol
Ja, boeren en gazonbezitters,
Als kiespijn

Zo verstild en vol overgave
Dode dieren ontroeren
Het leven opgegeven
Zonder wrok of spijt
Zonder meer

Het grafje is zo gedolven
En makkelijker is het
Dit diertje aan
De aarde terug te geven
Dan een vogel
Wiens element het luchtruim is

Daar ga je
Kleine mol
Naar de eeuwige jachtvelden

En ik werp
-Omdat jij het niet meer kunt-
Als een passend monument
Een hoopje aarde op

Advertenties

De argeloze mantel

media_l_201985

Een half jaar gespaard, dus is het weer tijd voor een blogje. Het blijft een bron van vermaak: de versprekingen en de regelrecht knullige opmerkingen van voornamelijk journalisten op tv en radio. (En dan heb ik het commentaar bij het WK nog buiten beschouwing gelaten!) Heerlijk. Lees en geniet!

– Heeft hij net zoveel bewondering voor jou dan jij?
– Kinderen worden wakker en komen huilend naar beneden, huizen raken daardoor beschadigd (Het ging hier over een aardbeving in Groningen)
– Een feestje met een randje
– Het was zijn bedoeling een signaal af te geven
– Deze vrouw is beeldhoudster van beroep (Je zou toch denken dat ze graag wat wil verkopen)
– En dan is hij ook nog de kostwinnaar (Bij welke loterij?)
– Dat soort concrete onderwerpen heb ik me ingezet voor Delft
– Er ligt argeloos een mantel over de leuning van de stoel
– Het straalt heel veel integerheid uit (Bedoeld werd: tederheid)
– Daar zijn de meningen nog niet over verdeeld
– Zolang dat soort van ging (Aaarch!)
– ’t Was mijn dingetje
– Weten is meten
– Daar haal ik wel zijn voldoening uit
– Ben jij ook vegetarisch? (Paul de Leeuw! Die zou toch beter moeten weten!)
– Hopelijk zijn er voor Nederland mooie medailles
– Vancouver mag nooit meer gebeuren
– De medaillespiegel
– En de symptonen van deze ziekte zijn… (Een medicus! Dat kán toch niet?!)
– We waren nog aan het warming uppen (Natuurlijk, van elk woord kun je een werkwoord maken)
– En dat is niet goed voor het immuumsysteem (Een verpleegkundige!)
– U laat u niet wéérhouden (i.p.v. weerhóúden)
– De kiezer bepaalt als die partij leefbaar is
– Het belangrijkste is de ontlasting van de leraren
– Verslaafd aan de geur van geweest
– Hou je van yoghurt maar nieuwsgierig naar iets nieuws? (Reclame. Houd het kort, zullen ze gedacht hebben)
– Het weer is niet zo mooi dan we gehad hebben
– Dit ligt vlak bij de Krim die al handen in weken is van de Russen (Verspreking in het journaal. Grappig.)
– Terwijl hun media alles aan elkaar liegt. De media heeft een vijand gecreëerd. De Egyptische media vertelt dag in dag uit. (Nee toch, dit zegt een journaliste bij Pauw en Witteman. Geen van tweeën zegt er iets van…)
– Een stukje schaatsbeleving
– Gisteren ging ik naar de sportschool om mijn hoofd leeg te maken
– Hun weten het ook nog, blijkbaar
– Een zwarte bladzij waarmee ze Volkert van der G niet meer geassocieerd willen worden
– Deze affaire is pas voorbij als hij echt voorbij is
– Dit is de Linge, bij Beesd in de Veluwe (De Betuwe dus, weerman)
– Waar merkte u het aan? Gewoon, de hele beleving…..
– De vuurbelasting is enorm (Een brandweerman)
– De Panamese media is massaal komen opdagen
– Het is voor mensen die graag naar cultuur gaan
– Vraag, naar aanleiding van de opmerking “Ik denk dat ik wel moet gaan”: Is dat iets waar je tegenop kijkt? (Niet bewust van het verschil tussen ‘ergens tegenop zien’ en ‘tegen iemand opkijken’)
– De mondbeleving (Ooow! De nieuwe haring wordt geproefd)
– Bij het perscentrum kennen men mij goed
– Er is niets gevonden, maar dat wil niet zeggen dat de zoektocht naar de beller gewoon doorgaat

Pen en papier liggen klaar. Over een half jaar weer zo’n blogje.

Lees ook:
Meer haren op de tong: http://wp.me/p36K0e-j9
De beschuldigde vinger: http://wp.me/p36K0e-a6

De foto van de luipaardmantel van Fong Leng komt van het internet

Perdre le Nord

DSC09827

Het noorden van ons land had nooit zo’n aantrekkingskracht op mij. Het leek me te vlak, te weids, te leeg. Te stil ook. Te veel natuur.

Een mens is echter nooit te oud om te leren of te ervaren, dus toen vriendin H mij uitnodigde een paar dagen bij haar in de caravan te logeren, in Pieterzijl, ging ik daar graag op in. En na twee dagen fietsen door slechts een klein stukje van de noordelijke provincies, stel ik mijn vooroordeel graag bij. Natuurlijk was het prachtige zonnige weer in ons voordeel. Maar ook bleek het landschap lieflijker dan ik me had kunnen indenken en minder onherbergzaam en vlak.

DSC09825

Het weidse Groninger land heeft mijn hart gestolen. Rijdend over een kilometers lang pad tussen wuivend koren, zie ik het terpdorpje Niehove steeds groter worden. “O”, denk ik, “dit lijkt wel het buitenland.” Ik haast me mezelf terecht te wijzen. Hoezo buitenland? Kun je er niet gewoon vanuit gaan dat ook het eigen land veel te bieden heeft?! Dat het hier ook mooi is en bijzonder?

Ja, denk ik, dat is waar, en dat weet ik natuurlijk ook wel. Ik moet het anders formuleren. Ik kijk anders. Ik kijk, alsof ik in het buitenland ben: oplettender, hongerig bijna. Omdat ik hier vermoedelijk niet zo snel meer zal komen. Ik kijk, om niet meer te vergeten. Kijk met mijn zintuigen en mijn geheugen op scherp; deze beelden wil ik zo weer kunnen oproepen.

Oud land met geschiedenis. Van alle kanten wordt het ons aangereikt: kerkjes, havens, herbergen, fabrieken. In vervallen staat, hersteld, gerestaureerd. Onder de nieuwe bestrating kun je nog de oude, holle weg vermoeden. Je hoort de paardenhoeven, de karrenwielen knersend over de klinkers, de voerman die zijn bevelen bromt. Terug in de tijd. Het kan.

DSC09812

Ook maak ik kennis met een stukje Friesland. Achteraf heeft het me verbaasd hoeveel verschil er is tussen de twee provincies. Dat grenzen zo allesbepalend zijn (geweest?) voor het leven van de bevolking. Denkbeeldige lijnen op de kaart die een groep mensen met hun eigenheid bij elkaar houden. Verschillen in levensonderhoud, in taal, in wonen.

Terwijl ik vroeger makkelijker alles voor waar aannam, vind ik nu veel van die zogenaamd vaststaande feiten wonderbaarlijk en bijzonder. Ik vraag me meer dingen af dan vroeger. Verwondering, wordt wel gezegd, is het begin van de wijsheid. Zou het dan toch?…..

DSC09823

De middag in het stadje Dokkum staat in het teken van de geschiedenis van H. Voor haar is het een trip down memory lane. Hier woonde haar familie: grootouders, tantes en ooms. Alle huizen zijn nog goeddeels in de staat, waarin zij ze heeft gekend. Haar eigen geboortehuis staat er nog alsof er niets is gebeurd, de afgelopen vijfenzestig jaar. De betonnen bank, waarop haar ouders elkaar ooit de liefde verklaarden, is weliswaar een paar honderd meter verplaatst, maar nog intact. Nu kijk je vanaf de steenharde zitting niet meer uit op een stinkslootje, maar op de Dokkumer Ee met aan de overkant het huis van een geliefde oom.

Pieterzijl

Het kan niet anders dan dat H’s voorliefde voor Jugendstil in deze noordelijke plaats is ontloken. Prachtige, goed bewaarde, kleurige decoratie tooit de statige huizen in de zonovergoten straten.

Terug door de weiden. Koeien, kalfjes aan de uier. Schapen bij het likblok. De vervallen schoorsteen van een steenfabriek. Wilde peen, pastinaak. Pluizen van het wilgenroosje. Hele wouden van uitgebloeide reuzenberenklauw. Wolken en water, bruggen en bootjes.

DSC09809

Het waren mooie dagen, met dank aan H. Herinneringen staan als een huis. Ik mis de weidse natuur van het noorden – een beetje.

Fietsend door Groningen

DSC09838

Echt, het bestaat
Goudgeel wuivend koren
Zover je kijken kunt
Het buigt en ruist
En de zoete geuren
Zijn voor ons

Het wegje in het koren
Kerstboek, kinderboek
Herinneringen op afroep beschikbaar

Strogele balen opgetast
De wagen volgeladen
Hier zal de voorspelde regen
Geen vat op krijgen
Voor de bui de buit binnen

Innig tevreden met deze dag, dit uur
Moment van verstilling
Om me heen en in mij

Fietsend met een lekker gangetje
De wind in de rug
Mijn schaduw vooruit
Denk ik het leven te vatten

Dat had ik gedacht….

DSC09840