Mozart, Dumas en een fikse boete

20140920_160634

Woest en onstuimig leven: we doen nog steeds ons best, vriendin MD en ik. Afgelopen zaterdag deden we een hernieuwde poging.

Met de kaartjes voor “Die Entführung aus dem Serail” (veelbelovende titel in dit verband!) mogen we gratis met de tram. De ZaterdagMatinee in het Concertgebouw zal deze Duitse opera van Mozart brengen en we hebben er zin in.
Het is nog wel een hele toer om op het terras van Het Stedelijk op tijd een broodje geserveerd te krijgen, zo druk is het op deze stralende dag in september. De obers genieten ook van het prachtige weer, zijn in voor een gezellig praatje en maken zich, terecht, niet al te druk. Maar kom op, ons motto getrouw zijn we nergens bang voor: living on the edge!

Dus schuiven we om vijf voor half twee de zaal in. Een passender entourage voor dit “Singspiel” uit 1782, waarin, volgens keizer Jozef ll, Mozart zich te veel had uitgeleefd (“Zuviel Noten”, lieber Mozart), is nauwelijks te bedenken. Met de ogen dicht kun je je makkelijk wanen in het Wenen van de achttiende eeuw. Het sfeertje uit de film Amadeus is zo opgeroepen.

Het flinterdunne verhaal, waar Mozart op een inventieve manier mee aan de haal is gegaan, wordt met veel liefde, plezier en enthousiasme gebracht. Zo mooi om te ervaren hoe de reactie van het publiek effect heeft op de zangers: ze trekken echt alles uit de kast, om het oneerbiedig te zeggen.
Het orkest speelt de prachtige en krachtige melodieën met volle inzet, terwijl men zich met groot plezier ook aan een flink aantal grapjes te buiten gaat. De dirigent, René Jacobs, volgt volledig de tekst en de muziek van “toen”, maar toch is zijn zeer inventieve inbreng niet te verwaarlozen. Het is een sublieme voorstelling, waarin de jonge zangers het publiek verbijsterd doen staan van hun kunnen.
Heerlijk is het om dit virtuoze spel te zien, te horen, te beleven. Bijna vier uur lang genieten; het is onbegrijpelijk dat tijd ineens niet lijkt te bestaan. Wel zijn er twee pauzes, waarin, ook niet onbelangrijk, een heerlijk wijntje wordt geschonken en waarin je leuk mensen kunt kijken. Kortom, een heerlijke middag, waar we intens van genieten, en velen met ons.

Om half zes, knipperend tegen het zonlicht, steken wij, met gevaar voor eigen leven (!) de van Baerlestraat over. Het Museumplein, in dit licht, met uitzicht op het Rijksmuseum: wat een schoonheid. Zijn we nog lyrisch vanwege de omhulling door de schitterende muziek? Betoverd door Mozart? We voelen ons krachtig en tot veel in staat.

DSC09156

Het Stedelijk is tot zes uur open. En o, loflied op de museumkaart, we gaan dus nog even naar binnen. Een compleet contrast met onze culturele consumptie van amper een kwartier geleden is de expositie van Marlène Dumas. Wat heerlijk om hier die trap op te lopen, de geuren op te snuiven, de kleurige neonverlichting te zien. We “doen” dit op een holletje. Even snuffelen aan datgene waar heel museaal Nederland de mond van vol heeft. En waar ik zelf, eerlijk is eerlijk, nooit zo weg van was. Het blijkt echter zeer de moeite waard: woest en onstuimig tot kalm en ingetogen werk. Gelukkig is de afspraak om de expositie rustig te bekijken allang gemaakt. Een herkansing, binnenkort.

20140920_174045

Tijd om te gaan. Richting Leidseplein. Het borrelt. Weet je nog? Hier zagen we Ramses Shaffy de weg oversteken, zo dronken als wat. Wat vonden wij hem leuk! En hier waren we met vriendin K, die midden op de weg een dansje maakte. En o, ja, daar kwam jij toch ook, bij Zorba De Buddha, die disco waar je tot diep in de nacht kon swingen? En die expositie van Mondriaan, weet jij dat nog? O, ja, ergens aan de Amstel was dat. Daar, bij die pinautomaat raakte jij in gesprek met die Ier, weet je nog welke goede tips hij je gaf? En daar, op dat terras dronken we koffie. Nee, dat gepikte kopje heb ik niet meer. Daar aten we pizza. Ja, we weten het allemaal nog. En meer dan dat. Al die herinneringen aan een leven dat ook toen al niet woest en onstuimig was. Maar we hebben ons best gedaan.

Laat ook maar. We eten pizza op het terras van het tentje waar we dat een half leven geleden al deden, drinken wijn, halen nog meer herinneringen op.

Woest en onstuimig stappen we in de tram: de verkeerde ingang. We worden streng en vermanend toegesproken door de conducteur. Nooit mogen we dit meer doen, op straffe van een boete van tachtig euro! Giechelend ploffen we neer op een bankje achterin. Als twee jonge meiden, die niet al een heel leven achter zich hebben.
Zuviel Noten. Jazeker!

Advertenties

25 thoughts on “Mozart, Dumas en een fikse boete

  1. Een heerlijk verhaal! En jullie zijn me al voor bij die tentoonstelling van Dumas. Ik moet daar nog heen. Want voor een beeldend kunstenaar is dat natuurlijk so wie so verplichte kost en daarbij ben ik al heel lang een bewonderaarster van haar.

  2. Het Amsterdam dat je hier oproept zou ik óók willen leren kennen! Helaas was het ,die enkele keer dát ik er was, dan weer nét die dag te vinden. Zo bruisend als je het beschrijft….práchtig!
    Nou ja, in dit geval dus duidelijk niet te weinig “ge”noten !

      • Bij mij is altijd werk aan de winkel op dat gebied, vingertjes kunnen de hersenkronkeltjes meestal niet bij houden maar de hersens( voor zover aanwezig) blijven gewóón lezen wat ze gedicteerd hebben. In logjes die ik véél later teruglees kan ik meer als “vreemde lezen” en zie ik soms kanjers van fouten terug;-)

  3. Je hebt je hart opgehaald 🙂
    Het was mijn wijkje die je hier beschrijft, ik woonde achter de Overtoom op de hoogte van het Leidse plein. Je bent eigenlijk altijd uit als je er woont, ook al voelt het dan niet meer zo.
    Heb je je mening over Dumas nu bijgesteld?

    • O, wat leuk, woonde je daar! Lekker dicht bij “alles”. En dan toch naar Groningen?
      Ga nog een keer naar Dumas. En dan neem ik de tijd om alles rustig te bekijken. “Magnetic Fields” hangt er ook. In een lijstje. Maar “Het avondmaal” niet, jammer genoeg.

  4. Schitterend om te lezen, ik zie het spetterend van plezier voor me!
    Ach ja, herinneringen aan Amsterdam… Maar ook aan Den Haag, Amersfoort, Arnhem, Maastricht.
    Dat was vroeger, toen veel dingen toch wel beter waren.
    Maar geen gezeur, pluk de dag!

    • Heb je daar allemaal gewoond? Ik in Den Haag (o.a.) De andere steden ken ik ook, maar daar heb ik niet gewoond.
      Vroeger was alles beter. Zo leuk dat deze tijd straks ook weer ‘vroeger’ is. Benieuwd of we er dan nog zo over denken.
      Ondanks de regen vandaag, wel geplukt!

  5. He, wat gezellig allemaal Corja! Van het Amsterdam dat je hier neerzet heb ik net een staartje meegepikt. Zorba in elk geval wel, de rest vond ik toen niet belangrijk 🙂
    Het is wel wat veranderd in de loop der jaren vind ik, maar dat kan aan mij liggen. Misschien ben ik niet meer dezelfde van toen hoewel ik krampachtig graag doe alsof 😀

  6. Zoveel genieten op één dag, onvoorstelbaar. Deel I deed me denken aan dezelfde entfürung maar dan in de stadsschouwburg, lang, lang geleden. In het stedelijk was ik nog nooit. Moet een keer gebeuren. Beslist. En die Amsterdamse conducteurs, ze kunnen gelukkig nog coulant zijn. Hoort ook een beetje bij Amsterdam: hei doames, det doene me nauit meer he? Nee, conducteur.
    Fijn verslag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s