Het slappe handje van Adam

img007Hij kon niet meer terug. Het Woord was gesproken en dat had zoveel effect tot gevolg, dat Hij met verbazing zou hebben gekeken, wanneer Hij niet van tevoren al had geweten hoe het zou gaan. Wat een geraas, gesuis, gerommel en gegier. Oorverdovend, maar Hij stond erboven, het deerde Hem niet. Hij keek het aan: langzaam, heel langzaam kwam de chaos in evenwicht. Het was Hem gelukt. Dit was wat Hij had gehoopt toen de drang tot het creëren van de tegendelen onweerstaanbaar was geworden. Dit schiep beweging in de eeuwige rust. In een flits brak het duister en maakte ruimte voor een puntje licht. Het zwol aan in een razend tempo. Hij keek. Hij zuchtte. Dit was zó goed.

Nu het begin eenmaal een feit was, was er geen houden meer aan. Gelukkig was het stil nu, maar het proces ging door. In duizelingwekkende vaart dijde Zijn universum uit. Onstuitbaar. De remmen waren los. Hij moest het in de hand zien te houden. Structuur aanbrengen. Overzicht houden. Het lukte. Hij richtte Zijn blik op één punt. Tevreden zag Hij hoe kleuren verschoten, hoe de draaiing voorzichtig op snelheid kwam, hoe water wegsijpelde, hoe slik opdroogde en groeisels ontsproten. Hoe de elementen bevolkt raakten. Hoe de damp optrok. Hij glimlachte. Wat was dit goed.

Het kon nog mooier, nog vollediger. Hij zou iets toevoegen dat alles overtrof. Maar niet perfect, dan was het Woord voor niets geweest. Perfectie zou alles weer doen versmelten tot die klont waaruit Hij het wankele evenwicht juist had bevrijd; Zijn creatie zou naar perfectie moeten streven. Was dit overmoed?

DSC00312

Hij strekte Zijn hand, reikte naar die van Zijn evenbeeld. Een vonk, een trilling. De enorme kracht was bijna fataal. Daarna niets. Wegkijkend, zijn armzalig lot tegemoet, trok De Mens zich van Hem terug.

Had Hij zich vergist? Was dit goed? Er was geen houden meer aan…..

——————————————————————————————————————-

Dit is een verhaal in de serie WE-300, een schrijfuitdaging van Plato. De bedoeling is dat je een verhaal schrijft van 300 woorden, waarin je het sleutelwoord niet mag noemen. Deze keer was het verboden woord: waarnemen.
Meer lezen of zelf meedoen? Ga naar https://platoonline.wordpress.com/

Illustraties:
Wainer Vaccari: Tondo
Michelangelo: De schepping van Adam (het meest bekende detail)

Advertenties

35 thoughts on “Het slappe handje van Adam

  1. Tranendal

    hoe wij zijn ontstaan kan niemand met zekerheid vertellen
    het blijft allicht een gis
    tot de mens verdwenen is
    en er gelukkig nooit meer tranen in kinderoogjes opwellen

    Heerlijk om te lezen, Corja!
    Lenjef

  2. Pingback: WE-300 voor januari 2015 | Platoonline

  3. Nooit eerder hadden we de gedachten van de schepper en zijn creatietwijfels bij de hand. Jij schonk ze ons. Weet hij zelf waar de mens heen gaat en of er hoop is op meer? Of leidt ook de vrije wil uiteindelijk toch tot de ultieme stilte omdat al zijn evenbeelden uiteindelijk niet anders kunnen dan vooruit en dus (de cirkel rond) tot leegte? Creeërt hij dan weer een nieuwe mogelijkheid?
    Je tovert hier wel het grootste dilemma ooit. God is wat beginnen door die vinger naar Adam uit te steken en te merken dat deze meteen de hele hand nam.
    Een verhaal om nog vaak over te lezen en het zorgvuldig naast de Lucifer van Vondel te laten rusten.

  4. Wauw!

    En ja wat Hij wel of niet had kunnen (moeten?) toevoegen of juist weglaten…. daarover zal de mensheid het nooit eens worden….. en laat dat nou net Zijn bedoeling zijn geweest?

  5. Wat heb je dat mooi beschreven. En of het allemaal goed was, geen idee. Als je alle ellende ziet misschien een stukje compassie toe moeten voegen, wat meer liefde voor elkaar. Die tekening van die handen komt me zo bekend voor. Weet je waar die van is. Mijn zwager heeft die ook nagetekend in zijn hippie en drugstijd. Is het zo’n oude tekening al of anders lijkt het er gewoon veel op.

  6. Prachtig. Maar het oude nomadenvenhaal had het niet over het begin van de mensheid, dat ons begrijpelijk de laatste eeuwen zo geweldig is gaan interesseren, maar over de Mens, in middeleeuse versie nog Elckerliek, en beschreef hem op voor nomaden vanzelfsprekende manier als “rode vruchtbare oasegrond”(=Adam) en even verder als stof, “mul woestijnzand”(=Afar). En laat ik me in beide beelden in 2015 nog heel goed, ook als niet-nomade met de mij bekende mens in alle evolutiefasen,van de menselijke geschiedenis nu nog steeds heel goed herkennen. Ook mensen uit het verre meer dan 30 eeuwen verleden kunnen rake dingen zeggen over dat mysterieus gegeven vruchtbare en onvruchtbare leven van ons, alle mensen, de mensheid!.

    • Ha Joost, wat een mooie uitgebreide reactie. Gelukkig was ik beperkt tot 300 woorden, want over dat ‘rode’ heb ik nog getwijfeld om het op één of andere manier te gebruiken. Ooit las ik dat bij Pieter Oussoren. Die bijbelvertaling heb ik niet meer in mijn bezit, helaas. Wel staat nog het prachtige boek: de Bijbel als Schepping in mijn boekenkast. Zeer interessant. Jij maakt er een studie van? Boeiend!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s