Het goede doel

20150519_195937

“Mevrouw…” Ik stap van mijn fiets bij het stoplicht en kijk opzij. Een jongetje van een jaar of acht staat op de vluchtheuvel te midden van een heleboel troep. Hij kijkt me met zijn grote grijsblauwe ogen ernstig aan en vraagt, terwijl hij een verlepte stengel van een kamerplant als een vlag omhoog houdt: “Wilt u misschien iets kopen?” Ik zit niet direct te springen om een geroest tuinschepje, een uitgeharde meniekwast, wat oude schroeven, een afgedankte spijkerbroek of een verdroogde kamerplant. Hij ziet dat ik aarzel, dus hij besluit wat zwaarder geschut in stelling te brengen. “We halen geld op voor Azië, voor de aardbeving.” ‘We’, dat blijken hij en zijn vriendje. Ze verkopen allebei spullen voor het goede doel. “Het is heel erg daar. Dat heb ik op school gehoord, dus we dachten…..” “Is het een actie van school?” Ik haal mijn portemonnee tevoorschijn. “Ja”, zegt hij hoopvol, “de hele school doet eraan mee.” Ik zeg hem dat ik niets nodig heb, maar hem gewoon wat geld geef. Dat ik het een erg goede actie van hem vind.

Terwijl hij het muntje dankbaar in ontvangst neemt, komt er een vrouw aanlopen. “Wat is dit? Wat ben jij aan het doen?”, vraagt zij hem. En mij: “Waarom geeft u hem geld?” Allebei willen we graag uitleggen wat er aan de hand is. Hij begint en vertelt van de actie voor Azië. “We hadden het erover met Nieuwsbegrip.” En ik: “Het is geweldig dat hij zo betrokken is. Daarom gaf ik wat. En ik heb niet echt iets nodig uit het aanbod…..” De vrouw schiet in de lach. Ze is zijn moeder. Zijn vader is schilder en werkt vlakbij. Daar waar die container staat, achter het hek. De uitgestalde spullen had hij daar vandaan. Nu snap ik die oude kwast en de besmeurde spijkerbroek. Vader komt erbij staan en wordt op de hoogte gesteld. Drie paar ogen kijken vertederd naar het kleine mannetje. “Kom”, zegt moeder, “we gaan naar huis, eten.” En mij verzekert ze dat ze erop zal toezien dat het geld op school in de pot zal gaan. Voor Nepal. De oude spullen verdwijnen weer in de container. Met elkaar zullen ze een andere, schonere actie bedenken.

Ik fiets naar huis met een grote glimlach op mijn gezicht. Er is nog hoop voor de wereld.

Advertenties

25 thoughts on “Het goede doel

    • Ja, voor hen is het allemaal nog niet zo ingewikkeld. Dat wordt het pas nadat ze een zekere “ontwikkeling” hebben doorgemaakt. Helaas.

  1. Werkelijk hartveroverend om te lezen. Dit kind heeft het hart op de juiste plaats en zal het later ook goed doen. Daar mag je vast en zeker van op aan. Warme groet.

  2. Een hartverwarmend verhaal. Het leidt er snel toe om je aldus een wereld voor te stellen die “gered” kan worden, maar ik beschouw zo’n toekomst als een utopie. Die op zichzelf zijn waarde heeft; ik zie dit dus beslist niet als pessimisme, maar als realiteit. Wij, en ook de generaties die na ons komen, zullen moeten blijven leren, ermee te leven. Proberen te doen wat mogelijk is.
    Daarom ook, wat een voldoening voor die ouders, die hun zoontje deze waarden hebben bijgebracht! –

    • Dank je voor je uitgebreide reactie, koppieop. Natuurlijk kan De Wereld niet gered worden, dat is een illusie. Wel denk ik, dat ieder zijn ‘eigen-kleine-wereldje’ zo goed mogelijk kan beheren. Dat dat ook eigenlijk niet meer is dan je plicht. Ik vind dat deze ouders het heel goed hebben gedaan. Je leeft niet alleen voor jezelf. Dat is dit jongetje geleerd; hij heeft het heel goed begrepen en in de praktijk gebracht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s