Een dierbare herinnering

img037

De oude vrouw lag roerloos in bed. De lakens opgetrokken tot aan haar kin. Het gerimpelde gezicht straalde berusting uit. Het was goed zo. Het leven was geleefd. Dit waren haar laatste uren.

Het was aangenaam koel in de torenkamer. Door het openstaande raam zag zij de wolken voorbijrazen langs de grijze lucht. Het rook naar regen. In de open haard doofde langzaam het vuur. Weldra zou de nacht invallen. Haar kleindochter zou komen om de kaarsen aan te steken. Met vertedering dacht zij aan het lieftallige meisje. Net zo mooi als zij in vroeger jaren was geweest. Het lange zwarte haar omlijstte het blanke gezichtje, waarin de blauwe ogen schitterden als sterren. De bloedrode mond steeds tot glimlachen bereid.

Gedachten aan haar eigen, tragische jeugd drongen zich steeds vaker op. Ze moest haar kleindochter eindelijk het verhaal vertellen, besloot ze. Voor het te laat was. Ze had de dood al wel vaker in de ogen gekeken, maar deze keer was het menens.

De deur knarste. Het meisje stapte met lichte tred de kamer in. “Grootmoeder?” “Kind, wil je me in mijn stoel helpen? Ik wil de bossen en de heuvels zien.” Het meisje pakte de donkerrode fluwelen kamerjas. Toen ze de ceintuur strikte, schrok de oude vrouw op. Even maar. Ze liet haar begaan. Ook toen het meisje een benen kam uit haar schortzak haalde en het volle grijze haar begon te kammen. “Grootmoeder, je ziet er nog steeds prachtig uit.”

“Kom bij me zitten, mijn kind. Ik wil je wat vertellen. Iets van heel lang geleden. Ik vertel het jou, zodat dit verhaal niet verloren gaat.” Het meisje schoof een stoel bij. Ze pakte een appel van de schaal en poetste die op aan haar jurk tot hij glom als een spiegel. De vrouw keek ernaar, glimlachte en begon……

…… “En toen ik daar lag, in die glazen kist, was ik tot niets meer in staat. Maar ik wist wat er om me heen gebeurde. De kleine mannetjes waren ontroostbaar. Ik kon ze niet vertellen dat ik ze hoorde, dat ik wist van hun verdriet.

Op een zachte lentedag was het zover. Ik hoorde paardenhoeven. En ik wist dat er iets moois ging gebeuren. Plotseling voelde ik het. Twee zachte lippen op mijn mond. Ik opende mijn ogen en ik wist dat het leven begonnen was.

Ja, kind, je hebt hem goed gekend: de vader van jouw moeder, je grootvader.”

Advertenties

25 thoughts on “Een dierbare herinnering

  1. En ik maar denken dat het verhaal al ooit door de gebroeders Grimm veilig gesteld was;-)
    Maar het is, als altijd, weer genieten wanneer jij je fantasie er op los laat!

    • Interessant! Wat een geluk dat iemand zo opmerkzaam was en dat hij verlost werd van die vreselijke tv-serie!
      Ook interessant vind ik de uitleg die Dr C.J. Schuurman aan de sprookjes geeft.

    • Mijn ervaring is, dat hoe meer woorden ik gebruik, hoe slapper het verhaal wordt. Althans, dat gevaar is aanwezig. Ik ben ook aan het experimenteren met een veel langer verhaal. Maar of dat lukt, kan ik nog niet zeggen.

  2. Gesloten lippen

    soms wordt een verhaal niet verteld
    meestal onverwacht
    komt de laatste nacht
    was de zwijgzame te laf of een held?

    Een prachtig verhaal, Corja!
    Je inspireert. 🙂
    Lenjef

  3. Ik ben – eindelijk – eens een beetje aan het bijlezen hier en daar. Grijs, zondag, je kent het wel. Leuk is deze Corja, enig! Ik ben sowieso dol op sprookjes (nog steeds ja, echt een beetje sneu volgens sommigen :-D) en dit is een geweldige aanvulling. Nu weten we eindelijk hoe het verder ging met Sneeuwwitje!

  4. Voor dit soort verhalen ben ik hier ooit gaan bloggn en lezen. Originele invalshoek, prachtig warm geschreven. De beperking tot 400 woorden is prima. Het maakt het verhaal inderdaad krachtiger. Meer zou zonde zijn geweest. Hulde!!

    • Dank! Begrijp ik goed dat je een beetje gedesillusioneerd bent, Plato? Verhalen schrijven is zo leuk om te doen. Ik zou er veel meer willen schrijven, maar helaas, het gewone leven gaat ook door. Nu weer aan het schilderen in huis. Houdt het dan ook nooit op? 😉

      • Desillusie is teveel gezegd. Het is alleen jammer dat de goedeverhalenschrijvers (v/m) op den duur stoppen. Maar er is niets aan te doen.
        Het afgelopen jaar stond in het teken van huis- en tuinrenovatie. Dat moest echt.
        Nu probeer ik weer een beetje te starten. En daarbij vallen me de geijkte rubrieken op. Er komt maar geen einde aan. fotootje hier, spreukje daar…
        Enfin, je hebt gelijk… ik moet voor mezelf schrijven en de lol die ik faar nog steeds in heb.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s