Spaans bloed?

Jan en Beatrix 1860

En zo zaten we op een zonnige zondag weer met ons vijven aan tafel. De regelmaat waarmee wij nichtjes onze bijeenkomsten organiseren staat garant voor gecontinueerde en zeer geanimeerde gesprekken over verleden en toekomst.
Ons persoonlijke verleden is interessant, omdat we daarvan niet alles met en van elkaar hebben meegemaakt. Doordat we dit (bij stukjes en beetjes) delen, leren we elkaar steeds beter kennen en begrijpen. Het is veilig genoeg om naast een lach, ook tranen te laten zien.

Maar wat ons een aantal jaren geleden samenbracht is het gezamenlijk verleden. En ook al heeft ieder dit vanuit haar eigen gezichtspunt ervaren en op eigen wijze ingevuld, verwerkt en opgeslagen, we kunnen er in vreugde op terugkijken. Ons collectieve geheugen is gebaseerd op de familiebezoekjes, verjaardagen en logeerpartijen. We kennen allemaal het Zuid-Hollandse boerenland, de weiden en de slootjes. We zijn de kinderen van het Rijngebied. Het bindende element is voor ons allen ‘de brug van opa’.
Onze eigenschappen en hebbelijkheden worden steevast gekoppeld aan die van onze gezamenlijke familie. “Dat is echt een ‘van O’-eigenschap!”, roepen we. En we lachen net zo hard als onze tantes ooit deden.

O, wat kijken we weer uit naar de reünie. Hoe ouder we zelf worden hoe leuker we het vinden om deze te organiseren en de familie weer even compleet te hebben. Voor zover dit nog kan natuurlijk, want er beginnen onder de neven en nichten ook gaten te vallen. De oudste neef en zijn vrouw zijn kortgeleden tachtig geworden. En onze enige tante vierde aan het begin van het jaar haar vierentachtigste verjaardag. De jaren gaan tellen. Een reden te meer om weer eens bij elkaar te komen op vertrouwde grond. Het groene hart, waar ooit de harten van opa en oma klopten met meer dan genoeg warmte en genegenheid om kinderen, aanhang en aanwas met liefde te omringen. Onze achternaam had niet beter gekozen kunnen zijn.

Bij nicht A, waar we aan de gulgedekte tafel zijn aangeschoven, staat een foto op de kast van een familietafereeltje, waarop opa en oma als jonge mensen, in de bloei van hun leven, in een zonnige tuin. Opa zoals wij hem kenden: streng, maar rechtvaardig. Ernstig voor de foto. En oma met een zweem van een glimlach. Jong nog, maar toch al zoals wij haar altijd zagen. Donker. En dan, plotseling, worden we ons daarvan bewust en roept een van ons: “Hoe kan het toch dat oma zo’n zuidelijk type is? Ze lijkt zo Spaans!” We zien het allemaal. Kijk haar zitten, kaarsrechtop met pikzwart haar, donkere ogen, zware wenkbrauwen. Ze zou, in die lange bloemetjesjurk, kunnen opspringen en de flamenco dansen. Waar komt dat toch vandaan? Die trekken hebben zich her en der verspreid in onze familie, dat is duidelijk te zien. En hoe zit het met het temperament?
Het roept vragen op. Wie heeft er een scheve schaats gereden? Nergens in de stamboom is zoiets te vinden, uiteraard. Daarin lezen we ook alleen maar oerdegelijke Hollandse namen. Het is niet ondenkbaar dat de tachtigjarige oorlog er debet aan is. Maar dit te achterhalen is onmogelijk.

Het woord is gevallen. De stamboom. Over een aantal van onze voorvaderen staan er bijzondere en interessante gegevens in vermeld, waar wij tijdens de komende reünie eens op een ludieke wijze aandacht aan zullen besteden. En we gaan hem ook bijwerken, besluiten we; na de laatste aanpassing van tien jaar geleden is er veel veranderd.

En zo gebeurt het dat ‘Het Blauwe Boek’ ter tafel verschijnt. We komen weer terecht bij de allereerst bekende van onze familie: de ‘couckebacker’ van bakkerij: De drie Duyfjens in Delft. Aan het eind van de zestiende eeuw. Ten tijde van de Tachtigjarige Oorlog.

Dus oma, wie weet…….

——————————————————————————————————————-

Op de foto niet de ‘Spaanse’ oma, maar de ouders van opa.

Advertenties

20 thoughts on “Spaans bloed?

    • O, ik moet toegeven dat ik bij elke reünie weer voorzichtig moet aftasten wie wie is. Maar dat maakt het ook wel weer grappig. In elk geval dragen we een badge met daarop de namen van onze ouders. Dat scheelt altijd 😉

  1. Leuk hoor zo’n reünie, Grappig dat de oudste tante maar vier jaar ouders is dan de oudste neef of nicht . Dat kwam vroeger bij grote gezinnen vaak voor. Ook Henk wordt binnenkort 80 en de jongste zus van zijn moeder is 84, de enige nog in leven zijnde van de 12. Wat leuk dat je al zoveel weet van de voorouders door die stamboom.
    Lijken me oergezellige bijeenkomsten!

  2. Ook wij hebben één keer per jaar een familiereünie. Door mijn ziekte kon ik er helaas enkele jaren niet bij aanwezig zijn. Dit jaar hoop ik er weer bij te zijn. Het is echt leuk en gezellig.
    Spaans bloed ? Het zou zo maar kunnen.

    Lieve groetjes, Ria

  3. Wat heerlijk geschreven ik dwaal zelf mee maar dan bij mijn oma, nichtjes, neefjes.
    Prachtige band Corja dat jullie nog veel van die momenten gegund zijn.

    Lieve groet Laura

  4. Leuk! Nu mijn moeder als laatste der Mohikanen afgelopen maandag is begraven, hebben wij besloten om nu eindelijk ook eens een reünie te organiseren; degene die we al wilden laten plaatsvinden toen mijn oma in de jaren tachtig overleed. “Ja, moeten we nu echt eens doen hoor! We zien elkaar alleen maar tijdens begrafenissen, want huwelijken worden er ook al niet meer gesloten.” Ik ben er benieuwd van!

    • Gecondoleerd, Joke. De begrafenissen en crematies waren bij ons ook de reden om de eerste reünie te organiseren. Dat smaakte naar meer. Doen hoor! Het is echt een verrijking!

  5. Wordt vervolgd

    wij zijn door onze geboorte het verlengde van het verleden
    de oude grond is nog groen
    vele haren grijzer dan toen
    we vol verwachting keken naar morgen, het vandaag heden

    Een stamboom met heerlijke vruchten, Corja! 🙂
    Ferm geschreven weer!
    Lenjef

  6. Prachtig verhaal,Corja. Hier is het bijna onmogelijk om alle nichten en neven in een reünie te krijgen. Aan moederskant zijn zo maar met 23, tel daar de aanhang bij en je weet niet meer wie bij wie hoort. Gelukkig bestaat er iets als het internet zodat ik met een aantal van hen toch nog fijne contacten onderhoud. Fijne avond.

    • Niets is onmogelijk, Bomma! Aan vaderskant zijn er 34 neven en nichten. Plus aanhang. En juist die familie laat het vaak genoeg tot een reünie komen. Uiteraard komt niet iedereen, maar het grootste deel toch wel. Altijd beregezellig!

  7. Wat leuk om zo nog contact met elkaar te hebben. Wij hadden het pas op mijn moeders 100ste verjaardag waar veel nichten en neven waren. Je voelt toch die familieband. Herinneringen aan verjaardagen bij Oma en logeerpartijen zoals je ook zegt. En dan zie je ze eigenlijk niet meer, best jammer een beetje.

    • Ja, je kunt het niet allemaal bijhouden, natuurlijk. Maar geweldig dat er op je moeders verjaardag zoveel familieleden zijn geweest. En 100! Wat een bijzondere leeftijd. En ze woont nog steeds op zichzelf, naar ik heb begrepen. Mag je trots op zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s