Een portje met Ina

img178

Lieve Ina,

Wat is het lang geleden, Ien, dat we elkaar spraken. Je bent al zo lang uit ons blikveld verdwenen. Maar toch, elke keer dat wij, van het oude, ter ziele gegane droomgroepje, elkaar zien, valt jouw naam op een goed moment. Er is altijd wel een aanleiding voor: iets wat zich ter plekke voordoet, iets wat we hebben gelezen of gezien, situaties waarin we soms verzeild raken, moeizame vriendschappen, verborgen liefdes. “Ina zou zeggen…….”, roepen we dan. Een gevleugelde uitdrukking inmiddels. Je hebt ons wat dat betreft veel nagelaten. Hoewel we je missen, worden we altijd vrolijk van de herinneringen die we ophalen.

We hebben heel wat met elkaar meegemaakt. Jouw verjaardagen, bijvoorbeeld, met heel veel vrienden op het balkon van je piepkleine flat. De cake die je sneed met het mes waarmee je net de knoflook had gesnipperd voor de hartige taart. Diezelfde taart waaruit we na het bakken nog een stukje folie van het bladerdeeg visten. De zachte kaas die je te vroeg uit de koelkast had gehaald. Het zal wel de stress van de verjaardag zijn geweest, hoewel jij je nooit echt gek liet maken. Maar je had wel een gloeiende hekel aan huishoudelijke klussen. Altijd was er een goede fles wijn, werd er geproost op Het Leven, werd er gelachen, vierde de gezelligheid hoogtij. Toch werd ook dan een serieus gesprek niet uit de weg gegaan. Je genoot intens van zulke momenten. En wij ook. En nooit hebben we gemerkt dat je zoveel ouder was dan wij.

Je zou nu – over een weekje – vijfentachtig zijn geworden. Maar zeven jaar geleden hield jij het hier voor gezien.

Soms vraag ik me af hoe het zou zijn geweest, als je nog had geleefd. Over welke boeken we het zouden hebben, welke films, welke filosofieën. Hoe we elkaar over en weer hadden kunnen inspireren. Maar ik blijf er niet te lang bij stil staan, hoor Ien. “Dat laten we maar open”, was een van je geliefde uitdrukkingen. En daar houd ik me aan.

Door die relativerende opstelling kon je een moeilijk leven aan. Want dat wisten we natuurlijk allemaal, dat je niet de makkelijkste weg had gekozen. Maar je las een mooie, toepasselijke tekst, mediteerde daarover, deed een dansje en dan was je in staat om te accepteren wat er op je pad kwam. Dan ging het weer. En de warmte van jouw eigen omgeving deed de rest; je omringde jezelf met boeken, bloemen, kaarsen, persoonlijke details. Jouw gave om binnen no time een gezellig en warm thuis te creëren, was benijdenswaardig.

Jouw thuis is nu ergens anders. Jij alleen weet waar. En wij weten haast wel zeker dat je “daar” je eigen sfeer creëert. Jouw kennende had je je er terdege op voorbereid.
Wij hebben je los moeten laten. Dat heb je ons altijd voorgehouden en je kunt wat dat betreft trots op ons zijn.

Alleen, Ina, wat zou ik graag nog een keer een glaasje port met je willen drinken bij De Karpershoek……..

——————————————————————————————————————-

Ook over Ina: https://ajroc.wordpress.com/2014/04/09/luchtpost/

Advertenties

21 thoughts on “Een portje met Ina

  1. Wat mooi geschreven, over een vriendin die gemist wordt, niet volmaakt zo te lezen maar met alles dat ze had een bijzonder mens waar van gehouden werd.
    ach na 7 jaar dus nog dat gemis, Marion is nog maar ruim 7 weken op haar “bestemming”…..

  2. Je verhaal roept bij mij ook herinneringen op over iemand met wie ik graag nog een keer zou willen zijn. Geraakt hoe je het beschreven hebt

    • Jammer dat dat dan niet meer kan! Maar ja, zo zit het leven (en dus de dood) in elkaar. Het zou ons heel bewust moeten maken van ons handelen, maar iedere keer gaat dat, bij mij althans, toch weer fout en denk ik, als het ‘te laat’ is, had ik maar….. 🙂

  3. Warm eerbetoon aan een dierbare vriendin met wie je zoveel kon delen en die zelfs na haar dood nog sporen nalaat.
    Ik zie het ook in de ver. voor Parapsychologie. Toen ik er kwam… ruim 90 leden. Nu nog in de 60. Veel oudere, spirituele leden, meestal vrouwen die ook elders (huisavonden, de Rots, de muziekverenigingen) actief waren, zijn er niet meer. En steeds lijkt het leven wat minder diep, wat minder intensief. Ik kende Ina niet. Maar zoals jij haar beschrijft herken ik haar wel.
    Onvervangbaar.

    • Ja, het leven is voor een groot deel gedigitaliseerd, waardoor de diepte ingaan er bijna niet meer van komt, vrees ik. Makkelijk, oppervlakkige informatie inwinnen wint het van dóórdenken en doordénken. Jammer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s