De lokroep

rattenvangerElke middag als het huis aan kant was, de geit gemolken, het avondeten voorbereid, zette de oude vrouw zich aan het raam. Ze nam haar verstelwerk op schoot, en terwijl sokken, hemden en onderrokken door haar vaardige handen gingen, tuurde ze van tijd tot tijd met droeve ogen naar buiten. Daar in de verte lagen de donkere bergen. Zou haar dochter?…. Hoe lang was het nu geleden dat de kleine Ida verdween? Ze kon zich niet voorstellen dat na al die jaren het wonder nog zou gebeuren, maar ze probeerde de moed niet te verliezen. Elke zondag brandde ze een kaarsje en altijd maakte haar dochter deel uit van haar gebed.

Ida, met haar zachte blonde haar, de helblauwe ogen. Ze was het mooiste kind dat ze ooit had gezien. Haar vier andere kinderen waren kort na de geboorte gestorven, maar Ida was sterk en overleefde kinkhoest en geelzucht. Ida was een wonderkind. Zeven jaar was ze geworden; na die zomer van lang geleden zou ze naar school gaan.

Af en toe riep ze zichzelf tot de orde. Ze was niet de enige; er waren in deze stad meer ouders die hun kind moesten missen. Maar ieder hield zijn verdriet voor zich. Het harde dagelijkse leven had de volle aandacht nodig. Er was geen tijd om terug te kijken.

Haar ogen vulden zich met tranen, terwijl een oude melodie in haar herinnering terug kwam. Ze probeerde te neuriën, als een soort van bezwering. Zou het haar kind terugbrengen?
Ze wist dat er geen hoop meer was. Het was voorbij. Had die rare snuiter zijn geld maar gekregen, nadat hij zijn werk had gedaan en de stad van de rattenplaag had verlost.

Ze sloot haar moede ogen en hoorde in gedachten de lokroep van de zilveren fluit. “Wacht, kleine Ida, ik kom…..”

——————————————————————————————————————-

Dit is een verhaal in de categorie WE-300 (voor meer verhalen klik op de link), een schrijfuitdaging van Plato: schrijf een verhaal van 300 woorden, waarin het sleutelwoord niet mag worden genoemd. Deze keer was het verboden woord: musiceren.
Meer lezen of zelf meedoen? Ga naar https://platoonline.wordpress.com/

Advertenties

22 thoughts on “De lokroep

  1. Het bekende verhaal hier door heel andere ogen bekeken. Ik moest even denken aan het boek Avalon waarin de Arthurlegende geheel door de ogen van vrouwen werd bekeken en beschreven. Dat leverde een totaal ander verhaal op.
    Hier is dat ook zo. Het sprookje is bekend. Maar de bespiegelingen van een oude moeder die tot het laatst hoopt maar eigenlijk wel weet dat ze elkaar pas in een andere wereld weer zullen zien zijn zo ontroerend dat ze kwalitatief ruim voorbij het eigenlijke verhaal snelt. Dank je wel voor deze warme bijdrage.

  2. zo dan! *buigt zo diep mogelijk* ….

    Wat een prachtige we ondanks de verdrietig toon erin…. een kind moeten missen is het ergste dat een moeder kan overkomen

      • ik had best op jouw toestemming willen wachten hoor ware het niet dat mijn lijf andere beslissingen neemt (grinnik)

        Ja behoorlijk!!

    • Sprookjes zijn zo gruwelijk om ons te helpen ons eigen leven te relativeren. Denk ik. Maar dit wens je geen enkele moeder toe. Men zegt trouwens dat er een kern van waarheid in het verhaal schijnt te zitten. Ergens in de dertiende eeuw schijnen er kinderen verdwenen te zijn. Maar hoe?????

  3. Pingback: De WE-300 voor mei-juni 2016 | Platoonline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s