Over Stockholm, aardige mensen en een bobine

Met een lekker gangetje tuffen bijrijder Bram en ik over de A5, op weg naar Den Haag. Eindelijk zullen we, de ‘oude’ vriendin en ik, museum Voorlinden in Wassenaar bezoeken. We hebben door omstandigheden de afspraak een aantal keren moeten verzetten, maar vandaag zál het lukken; het is een mooie dag voor museumbezoek. We hebben er zin in.

Terwijl ik een vrachtwagen inhaal, remt mijn auto spontaan af, doet net of hij over een hobbelige weg rijdt en ontsteekt de feestverlichting. Dat oranje lampje ken ik! Toen dat in mijn vorige auto begon te branden, bleek die ten dode opgeschreven. Dus stoppen! Naar de vluchtstrook, alarmlichten aan en bellen met de mobiliteitsservice. Diep ademhalen en net doen of de paniek die ik net voelde opkomen, onder het asfalt is geschoffeld.
De dame aan de telefoon is bijzonder aardig en behulpzaam. (Zoals het hoort, natuurlijk.) Het lukt me om normaal te antwoorden. Ik geef aan waar ik sta en wat mijn kenteken is. En zij belooft dat er over een half uurtje iemand zal verschijnen om de auto naar de dichtstbijzijnde garage te brengen. Tot zover gaat het goed. Terwijl het verkeer langs me heen raast, voel ik me steeds rustiger worden. Ik bel vriendin HB. Jammer, jammer, maar het komt er waarschijnlijk niet meer van vandaag. Alhoewel, je weet het nooit, misschien valt het toch nog mee.

Met mijn voeten in de zachte berm zet ik het op een wachten. Het verkeer zoeft langs. Af en toe stijgt er tegenover mij een vliegtuig op. Een waterig zonnetje doet zijn best, maar het blijft grijs. Geen regen, gelukkig. Ik tuur in de verte; komt er al iets? Het halve uur wordt drie kwartier en na een uur vind ik het welletjes. Zijn ze me vergeten? Ik bel nog maar een keer; dezelfde vriendelijke dame belooft dat er over tien minuten….. Er zit niet veel anders op dan gewoon maar te blijven wachten. Geduld is een schone zaak.

Dan komt de welbekende gele auto aanrijden. De chauffeur hijst zich in een dito hesje. ‘Mijn’ service heeft toch geen connecties met de Wegenwacht? De schrik slaat me ineens om het hart. Hij komt me natuurlijk de mantel uitvegen: waar is de gevarendriehoek, mevrouwtje? En dat gele hesje, dat in de achterbak ligt, had u dat niet even kunnen aantrekken?! Voor uw eigen veiligheid? Maar hij loopt rustig naar mij toe en stelt zich voor. Hij blijkt onderweg naar een ander pechgeval, maar wilde even informeren. Ik vertel wat er aan de hand is en dat ik wacht op de servicedienst van mijn eigen automerk. Die arriveert op datzelfde moment. De derde aardige persoon van die ochtend. Mijn vertrouwen in de ‘Menschheid’ wordt in razende vaart hersteld.

De auto wordt op de vrachtwagen gereden en daar gaan we, naar de dichtstbijzijnde garage. Er ontspint zich een geanimeerd gesprek: over pensioen, over werk, over het onderwijs, over hobby’s, over de opvoeding, over leeftijd, over geraniums… Zo wil ik wel doorrijden tot Stockholm.
Maar binnen een kwartier rijden we het bedrijventerrein op. Het vertrouwde embleem op de garage. De monteur zal eens kijken wat er aan de hand is en ik word vakkundig de koffiehoek in gemanoeuvreerd.

Tien minuten later valt het verlossende woord. De auto kan nog jaren mee, wanneer De Bobine wordt vervangen. Ik heb geen flauw idee wat dat voor een ding is, maar het klinkt positief. Jammer alleen, dat het onderdeel niet in voorraad is.

Wat is het toch fijn dat er mensen zijn die oplossingsgericht denken. De aardige jongen achter de balie met het leuke geblondeerde haar stelt voor om er een uit eenzelfde model auto – die toevallig net op de brug staat – te slopen en in die van mij te monteren. Dat gebeurt.

Na wat administratieve rompslomp en een telefoontje naar vriendin, stel ik de navigator in en praat Bram me door een wirwar aan straatjes (keer om!) naar de snelweg. Ook de auto heeft er weer zin in.

En zo rijd ik al snel Den Haag binnen. Vriendin staat al klaar. Op naar museum Voorlinden! Eindelijk!

Advertenties

23 thoughts on “Over Stockholm, aardige mensen en een bobine

  1. Eind goed al goed, maar wat ben je dan vreselijk hulpeloos ineens. Fijn dat er hulpdiensten zijn al blijven we hopen ze nooit nodig te hebben natuurlijk. Ik zou bijna zeggen”je rijdt vast Suzuki want ik had een paar jaar geleden ook een positieve ervaring met hun hulpdienst , alleen was dié leuke knul wel binnen de afgesproken tijd ter plekke en ik stond gelukkig niet op de snel weg.
    Jullie hebben vást nog een gezellig museumbezoek gehad die middag. Ik ben er nog niet geweest . Gemeente museum staat ook weer op mijn lijstje met de “stadse” schilders.

  2. Wat fijn dat jullie afspraak toch kon plaatsvinden !

    Ook dat de ANWB halt hield om navraag te doen wat hij niet hoefde te doen , de mensheid met goed hart hoera ze bestaan nog !

    En last but not least je auto kan nog jaren mee hoezee !

  3. Ik las het en dacht meteen bobine omdat ik dat samen met een vriendin vorig jaar een keer had op weg naar Ikea. Langzamer rijden en een lampje. Snap je gevoel van lichte paniek, wij waren nog samen en werden gesleept. Mooi dat je zo snel en vakkundig geholpen wordt, wat grappig is dat toch dat je zo opeens leuke gesprekken kan hebben he. Hoop dat het toch nog een leuke dag werd zo en nog veel veilige km gewenst. Wat ik toen wel geleerd heb trouwens, toen we ongeveer een half uur hadden staan bibberen buiten de auto, om een warme jas mee te nemen. We gingen “maar” naar de Ikea dus een dun jasje aan in de winter. 😉

    • Grappig. Ik hoor ineens veel ‘verhalen’ over bobines! Ik was blij dat ik (vooruitziende blik?) een extra wollen vestje had meegenomen, omdat ik geen idee had wat voor weer het zou worden. Dat heb ik snel aangetrokken en samen met de winddichte regenjas was het goed te doen. Eigenlijk moet je overal op zijn voorbereid. Dat heb ik dan ook weer geleerd. 🙂

  4. We hebben toch maar een goed georganiseerde maatschappij ondanks al dat veel te vaak geuite vermoeiende geklaag daarover. In Voorlinden ben ik nog steeds niet geweest maar dat gaat er ongetwijfeld nog een keer van komen.

    • Klopt. We moeten niet zeuren. Alles komt altijd goed. En zo’n uurtje wachten langs de weg geeft stof tot overdenken en filosoferen. Door overmacht uit je ‘comfortzone’ (vergeef me dat modewoord) getrokken; alleen maar goed!
      Voorlinden. Wacht niet te lang. De vaste collectie is heel bijzonder, waaronder Serra! Maar de tijdelijke is ook niet te versmaden. En het voortdurende contact met de natuur. Een wonderbaarlijk geheel.

  5. Een leuk blog, ook al zijn dit vervelende dingen.. Maar wat een toeval, mijn auto moest voor een beurt, en de dealer vertelde me dat de bobine enige roest vertoonde. Hij is net uit de garantie maar een bobine moet dan nog in goede staat zijn.Hij heeft contact opgenomen met de hoofddealer en die vond dat het er gratis ingezet mocht worden. Scheelde me bijna vierhonderd euro, .

    • Zeker toevallig. Nu hoop ik niet dat die roestige uit jouw auto in die van mij is gezet 🙂 Ik kende het woord eigenlijk alleen maar uit de tijd dat wij nog een oude roestige Eend reden, zo’n 100 jaar geleden. En nu word ik voortdurend met het woord om de oren geslagen. Grappig is dat. Maar wat fijn dat je nu vierhonderd euro aan iets anders kunt besteden. Een typisch gevalletje van reken je rijk!

    • Dank je wel voor de link. Daarin lees ik trouwens wel een zeer vreemd en opvallend zinnetje: ‘Ook bobines kunnen door marterbeten beschadigd raken.’ Ik heb zo’n beestje niet aangetroffen… 🙂

  6. Geweldig, die redders in de nood. En toch nog in dat schitterende museum geweest. Maar toch een prangende vraag: wat zeggen ze tegen die andere automobilist na de transplantatie van zijn bobine?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s