De Trouwfoto

Achtentwintig jaar is ze. Het is vrij laat om te trouwen, maar daar is de oorlog schuld aan. Haar man is vijfentwintig. Haar ouders zijn beide vijfenvijftig, haar schoonouders ook. Het is een mooie herfstdag. Het leven lacht hen toe.

Ze wist al lang dat hij gek op haar was. Wist hij het ook van haar? Vast wel. Maar een huwelijk zou er wel nooit van komen, vreesden ze allebei. Twee volkomen verschillende milieus, dat kon toch niet samengaan?! Tijdens bijeenkomsten van de jongerenvereniging van de kerk, ontmoetten ze elkaar. Dan trokken ze met elkaar op en organiseerden activiteiten en uitstapjes. Gedreven mensen, zo jong al.

Toen kwam de oorlog roet in het eten gooien. Ze zagen elkaar minder vaak. Hij zat in het verzet, dook geregeld onder wanneer hij weer voor een gevaarlijke klus was gevraagd. Ook bij haar thuis waren de broers actief. Nee, het was te gevaarlijk om contact te hebben. Bovendien kwamen ze nog niet bij elkaar over de vloer; het was nog steeds een geheime verliefdheid.

Ook dit soort verliefdheden kunnen overleven. Toen de oorlog voorbij was, moest het er dan toch echt van komen. Hij wilde om haar hand vragen, maar zo makkelijk was dat niet. Dat moest met beleid worden aangepakt. Hij kende haar ouders goed genoeg om te weten dat er veel bezwaren konden worden gemaakt. Vooral haar moeder wilde haar stand ophouden.
Maar haar tante, een paar dorpen verderop, zou nog wel eens een goed woordje kunnen doen. En die zag dat stel wel zitten. Zij handig, zuinig, praktisch, zorgzaam, hij een denker, ambitieus, sociaal, humoristisch. Ze zouden elkaar aanvullen. Een stevige basis voor een leven samen.

Voordat hij de stoute schoenen zou aantrekken, ging tante haar best eens doen. En met succes. Haar ouders waren wel te overtuigen geweest. Niet in de laatste plaats omdat hun aanstaande schoonzoon een actief lid was van de kerk. Haar vader kwam er al snel achter dat er met deze man diepzinnige gesprekken te voeren waren. Met hem kon hij filosoferen over het geloof, de bijbel en het leven.

De datum van het huwelijk werd vastgesteld. Van het geld dat ze zo goed en zo kwaad als het ging hadden gespaard tijdens de oorlog, kon er een eenvoudige uitzet worden aangeschaft en toen er ook inwoning mogelijk bleek bij een dominee, werden er meubels gekocht. Alles wat zelf gemaakt kon worden, zoals lakens, slopen en zelfs de trouwjurk, werd door haar met veel liefde en aandacht op de handnaaimachine vervaardigd.

En hier staan ze nu. Nog beduusd van alle plechtigheden laten zij zich fotograferen in de tuin achter het huis van haar ouders.

Ik bekijk de foto nog eens goed. Mooie mensen zijn het, mijn toekomstige ouders. Jong en verwachtingsvol na de vijf moeilijke jaren. Aan de gezichten van mijn grootouders te zien, is het nog niet direct een vrolijke boel. Er is te veel gebeurd; het leven is zwaar.
En bovendien hebben alle drie de vrouwen het zojuist weer te horen gekregen in de kerk: “Gij vrouwen, weest uwen eigen mannen onderdanig, gelijk den Heere, want de man is het hoofd der vrouw.”

Zo is het bij ons nooit gegaan. Mijn ouders waren vastbesloten om hun leven anders vorm te geven. Ze waren totaal verschillend, maar aan elkaar gewaagd. Ze hebben zich weten te ontworstelen aan het kleine dorpse leven, in letterlijke en figuurlijke zin. Ze hebben het goed gedaan, wij kinderen hebben het goed gehad.
Dat zou ik ze nu nog wel eens willen zeggen, maar helaas. Dus dat doe ik dan maar in stilte.

Op dit moment heb ik alleen nog maar een vraag: Ik zou zo dolgraag willen weten wie die twee vrouwen zijn, die, links op de foto, dit hele schouwspel van een afstandje, over de heg heen, staan te bekijken… En, zou de fotograaf ze hebben gezien?

14 gedachten over “De Trouwfoto

  1. Een mooi verhaal om zo te verwoorden. Vroeger ging dat ook zo dat veel mensen stonden te kijken als er iemand ging trouwen. Zelfs al een witte trouwjurk. Ook herkenbaar. Mijn ouders waren 7 jaar verloofd ook ivm de oorlog. Mijn moeder was toen al 30 en mijn vader 33 toen ze trouwden en wel de luxe hadden meteen een huisje te hebben. Wij hebben ook een heerlijke jeugd gehad. Weinig geld maar alles kon.

    • Als je weinig geld hebt, is het een uitdaging om er nog wat van te maken. En dat lukte bij ons, en bij jullie dus kennelijk ook. Zo heb ik ook geleerd om zuinig te zijn.

      • Ja precies. Van wat beschikbaar was werd kleding gemaakt. Mijn moeder haar hele linnenuitzet was geruild voor eten in de oorlog. Maar ze zijn er ook gekomen samen. Het klopt hoor dan leer je wel zuinig zijn.

  2. Prachtige foto! Natuurlijk keek iedereen ernstig, in die tijd was fotografie nog een ernstige zaak, zeker bij een plechtigheid als een huwelijk. Ik herken het van de trouwfoto van mijn schoonouders die nog net voor de oorlog trouwden. Liefdevol logje dat je ouders zéker ontroert zou hebben.

    • Ja, zo’n foto was wat hoor. Van de bruiloft zelf zijn er (natuurlijk) geen foto’s. Wel is er nog een heel mooi ‘staatsieportret’, en een foto waarop beide families zijn vereeuwigd.

      • En zelfs dát heeft niet iedereen uit die tijd, Van de trouwdag van mijn ouders het ik niets en volgens mij wás er ook niets, nooit gezien.

      • Nou, zo ging dat inderdaad maar al te vaak. Van mijn vader en al zijn broers en zussen bestaat een trouwfoto. Deze zitten met zijn elven in een lijstje, dat hangt bij mijn (laatste) tante. Het gekke is dat er een extra foto in zit (de 12e) misschien om het lijstje netjes vol te maken, 3 x 4, maar niemand weet welk echtpaar dat is. Het is al jaren een groot raadsel 🙂

      • Oh… wat spannend, complot theorie op loslaten? Misschien een buitenechtelijk kind? Maar “gewoon” een ander familie kan natuurlijk ook al is dat minder spannend;-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s