De laatste tante



oud en altijd nog
gekleed als dame
kon je intens genieten
van de zon op je gezicht
de ogen gesloten
als was het al voor eeuwig

luisterend naar verhalen in je hoofd
of naar wat iemand voorlas
stemmen verdwenen langzaam
naar de achtergrond  

met vlotte pen
schreef je gedichten
sterk en helder
maar steeds doortrokken
van vergankelijkheid

schilderend bracht je tot leven
de plaatsen waar je als kind
zingend gelukkig was
maar die op doek
de eenzaamheid uitstraalden

doelloos achter de piano
liet je de muziek voor wat het was
de handen kenden de toetsen
op hun duimpje
maar zij deden niet meer
wat jij wilde

alleen in je hoofd
danste de muziek nog door
noordelijke melancholie

op de klanken
ter ere van jou in de kapel
voel ik dit met je mee


5 gedachten over “De laatste tante

    • Ja, ze is overleden, dik in de negentig. Verdrietig natuurlijk, maar iedereen heeft er vrede mee. Met haar is er een generatie verdwenen. Gek idee. Dat houdt me bezig.

      • Gecondoleerd, inderdaad kun je daar vrede mee hebben, Ik begrijp jouw overpeinzingen waar het die verdwenen generatie betreft, je schuift dan zélf op naar de generatie “die aan de beurt is” en waar de eerste gaten waarschijnlijk al in geslagen zijn. Steeds minder mensen om je heen waar je vroege herinneringen mee deelt wat toch één van de nadelen is van oud worden.

  1. Mooi verwoord, Corja.
    Het maakt me ook verdrietig, ik heb haar laatste jaren en haar overlijden nog niet verwerkt.
    Ben er nog elke dag mee bezig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s