Troostgroek

20131125_111827 (1)Het is me al jaren opgevallen. Eenzame, verloren handschoenen. Meestal in de goot, langs de stoeprand. Laatst merkte ik zelf ook hoe makkelijk het is een handschoen te verliezen (Een sterk verhaal): je haalt iets uit je zak, de handschoen glipt mee en hopla! Weg!

Toch blijf ik het vreemd vinden. De handschoenen liggen niet – wat me logisch zou lijken – op een parkeerplaats, bij een bushalte of een fietsenstalling. Nee, gewoon langs de straat. Het zijn er nooit twee.

Daar heeft al eerder iemand het hoofd over gebroken. De Deense geleerde Piet Hein (Ja, inderdaad familie) schreef hier een troostgroek over. Een schrale troost, weliswaar.

CONSOLATION GROOK
Losing one glove
is certainly painful,
but nothing
compared to the pain,
of losing one,
throwing away the other,
and finding
the first one again.

Vrij vertaald:

TROOSTGROEK
Een handschoen verliezen
Is uiteraard pijnlijk
Maar niets doet zo vreselijk zeer
Als een handschoen verliezen
De ander wegkeilen
En je vindt dan de eerste weer

gloves

De oogst van een week. Gelukkig is het nog niet zo koud.

Advertenties

Steen

DSC08813

Nadat de stenen Boeddha
Door hamer en beitel
In de houding is gedwongen
Zit hij daar

Roerloos

De rug kaarsrecht opgericht
De licht geloken ogen
In het ietwat gebogen hoofd
Starend naar
Een onzichtbaar punt
De handen in de schoot
Die gevormd wordt
Door moeiteloos
In lotushouding gevouwen benen

Al eeuwen kent hij
De innerlijke rust
Die wij node nastreven

Maar hoe moeilijk
Wanneer je
Niet van steen bent