Aan de poort

img039

Met haar zuster was geen land te bezeilen geweest. Ik verzin er zelf wel wat op, dacht ze, terwijl ze haar pumps uitschopte en de rode japon in de kast hing. Desnoods ging ze rondleidingen door het huis organiseren, tegen een flinke vergoeding. Het landgoed zou weer opbloeien als nooit tevoren. Ze viste Het Sleuteltje uit haar bh en hing het aan een zilveren ketting aan de spiegel. De sleutel tot het nieuwe leven, dacht ze trots.

De bel weerklonk door de marmeren gang. De eerste gasten voor de rondleiding. Hé, daar was één van de dames, die in de trein zo vreselijk de slappe lach hadden. Die van de rode koffer. Ze moest maar doen of ze haar niet herkende. Haar verbazing steeg tot recordhoogte toen ook de vrouw met de bruine rugzak binnenstapte. Zij was samen met iemand die ze Boris noemde. “Professioneel zijn”, sprak ze zichzelf toe.

Hij kon het nog steeds niet verkroppen. Die tuin ging hem aan het hart. Zomaar aan de dijk gezet, na al die jaren trouwe dienst. Op zijn gammele fiets reed hij dagelijks naar het landgoed. Het was een kwelling, maar hij kon het niet laten. Het schuurtje was niet afgesloten. Daar stond de benzine van de motormaaier. Er lagen wat oude lappen…… een koud kunstje.

In het totaal uitgebrande landhuis ontdekte de rechercheur de verkoolde lichamen van elf mensen. Hij hoopte dat zijn collega weer voldoende hersteld was van zijn posttraumatische stressstoornis.

Met een minzaam glimlachje ontving Petrus de dertien mensen aan de poort. Merkwaardig getal, dacht hij nog. Daar was toch al eens eerder gedoe mee geweest? Vier vrouwen en twee mannen vielen op door hun besmuikte blikken. Daar klopte iets niet. Hij sprak koelbloedig, de sleutel ronddraaiend om zijn wijsvinger: “Stelletje slappelingen, het lijkt me beter dat jullie naar de Hel gaan.”

De-hel-Dante-Alighieri

Lees ook de bijdragen van: Rebelse Huisvrouw (http://www.rebelsehuisvrouw.nl/boeien/) en Letterzetter(http://letterbak.wordpress.com/2013/07/23/verrassing/) en de vervolgen, want zij zitten ook in het complot.

Deel 1: Wladiwostok (http://wp.me/p36K0e-8r)
Deel 2: Lady in Red (http://wp.me/p36K0e-8E)

(WE-300 is een schrijf’uitdaging’ van Plato (http://platoonline.wordpress.com).
Schrijf een verhaal van 300 woorden waarin een door Plato bedacht woord niet mag voorkomen. In dit geval was het verboden woord: boeien.)

Wladiwostok

Dit is een verhaal in het kader van WE-300, een schrijfopdracht van Plato (http://platoonline.wordpress.com/): Schrijf een verhaal van 300 woorden waarin een door Plato bedacht woord niet mag voorkomen, maar het moet wel duidelijk zijn dat het daarover gaat. In dit geval was het verboden woord: boeien. Ik heb het ‘vertaald’ met Wladiwostok.

DSC08000

Nadat ze haar tas tussen twee banken had geperst, zeeg ze neer op de enige plek in de coupé die nog vrij was. Naast een van de twee vergenoegd kijkende dames, die tegenover elkaar bij het raam zaten. Kon die ene die rode koffer niet een beetje aan de kant zetten? Zag die trut dat zelf niet? Haar stemming werd er niet beter op toen er werd omgeroepen dat de sprinter naar A tien minuten vertraging had. Altijd hetzelfde. Eindelijk had ze de beslissing genomen, eindelijk was ze weggegaan en nu reed die trein weer niet op tijd.
Die van de rode koffer schopte haar schoenen uit en maakte het zich gemakkelijk. Wat deed ze nu? Ze haalde een pincet en een spiegeltje uit haar handtas en … nee, het kon niet waar zijn. Wat een onsmakelijk mens. Was zij er niet juist vandoor gegaan omdat haar man er van die onfrisse gewoontes op na hield? Vermoeid staarde ze uit het raam. Wat een leven. Maar ze ging het nu echt helemaal anders doen.
De trein zette zich tenslotte in beweging. Zou ze nog kunnen boeken voor de Trans Siberië Expres? Naar Wladiwostok reizen; dat had ze nou altijd al gewild. Als hij er maar niet achter kwam. Ze moest het goed aanpakken; een rechercheur was tenslotte niet voor één gat te vangen. Ze rommelde in haar rugzak, die mobiel moest in elk geval uit.
De twee vrouwen raakten in gesprek. Waarom was ze niet in de stiltecoupé gaan zitten? Hier had ze totaal geen behoefte aan. Die ene, die de hele tijd al zo’n vreemd lachje op haar gezicht had, opende haar tasje en haalde een sleuteltje tevoorschijn. Allebei de dames kregen vreselijk de slappe lach. Ze keek nog eens goed; zo’n sleuteltje kwam haar maar wat bekend voor.

Wladiwostok

Bedankt Rebelse Huisvrouw (http://www.rebelsehuisvrouw.nl/boeien/) en Letterzetter(http://letterbak.wordpress.com/2013/07/23/verrassing/), dat ik een eindje met jullie mee mocht reizen.

Deel 2: Lady in Red http://wp.me/p36K0e-8E
Deel 3: Aan de Poort http://wp.me/36K0e