Er was eens…. Selma Salo

img080

Toen ik drie jaar geleden begon te bloggen, leek het me leuk en nuttig om mijn licht op te steken bij oude rotten in het vak. En zo kwam ik onder andere terecht op het blog van Selma: ‘Er Was Eens’. Een interessant blog, onderhoudend en kritisch.

Ik kon het niet direct plaatsen, maar haar naam kwam me ergens bekend voor. En ja hoor, al surfend kwam ik terecht op een blogje, waarin ze refereert aan een artikel dat ik wel kende. Het had ooit (1999) in Trouw gestaan en was geschreven door Selma Schepel, columniste van die krant. (Ik vond haar toen al heel goed en kritisch schrijven.) Zij schrijft daarin over een vriendin, die haar schoolklas laat meegenieten en leren (!) van de reizen die een speelgoedbeer maakt, samen met mensen die er niet voor terugdeinzen de beer mee te nemen en deze allerlei avonturen te laten beleven. Een beetje in de trant van Niels Holgersson.

Dat idee nam ik direct over. Nog diezelfde middag kocht ik een speelgoedbeer, introduceerde die in groep 8 en startte het project De Reisbeer. Kinderen enthousiast, de beer ging met hen op vakantie en beleefde avonturen die in een dagboekje werden genoteerd door het kind dat als begeleider optrad. Foto’s en een souvenirtje nam hij mee in een rugzakje. En altijd stuurde Georgeo een kaartje naar de klas. Leerzaam en leuk. Dank zij het blog kon ik Selma eindelijk eens bedanken voor dit geweldige idee. (Na mijn pensioen heb ik beer en toebehoren overgedragen aan een eveneens reislustige oud-leerlinge, die nu zelf voor de klas staat.)

Ik bleef Selma volgen en genoot van haar kritische stukken, haar reis-, fiets- en fotoverslagen. Een ondernemende vrouw met een duidelijke, ongezouten mening. Belezen en intelligent. Begaan met de natuur, met het leven, met mensen. Zo zeer zelfs, dat ze het bloggen eraan gaf. Helaas, voor haar volgers, maar zij koos voor echt contact, van mens tot mens.

Vanochtend las ik in Trouw, “haar” krant, een klein berichtje in de rubriek Personalia. ‘Selma Schepel’ is de titel. Nietsvermoedend begon ik te lezen. Zou ze een prijs krijgen voor het één of ander?
Niets van dat alles: dit weekend overleed Selma, na een noodlottige val met de fiets. In het harnas, zou je kunnen zeggen, maar ik vind het wrang. Ze was pas 66 jaar. Ze had de wereld nog zoveel kunnen bieden.

Dank je Selma Salo, voor je ongewilde, ongeweten stimulans.

Advertenties

Zwermgeest

zwerm

Ik las het woord in de krant
Proefde het op mijn tong
Sabbelde eraan
Nam het voorzichtig tussen mijn tanden
Het knerste een beetje
Glipte bijna weg

Mijn zwermgeest
Waaiert uit als spreeuwenzwermen
Ontmoet deze en gene
Maar raakt net niet
Glijdt langs en over
En onderdoor

Ik weet me een met allen
Maar toch alleen
En op mezelf
Zwierend door lucht
Liefde en leven

En één ondeelbaar moment
Bewust
Laat ik het zwermen
Voor wat het is

Gesust, gekust
Berust

——————————————————————————————————————–

De foto komt van het internet

Overpeinzingen bij een krantenfoto

DSC06614

Zes kardinalen op de rug gezien
In stemmig zwarte soutane
Met rode sjerp
De mozetta hoort daaroverheen
Bij de ouderen zit die
Tussen de sjerp gepropt
Een kardinale fout?
Ach, geen vrouw om daarop te letten
Ook niet meer echt een taille
Wel een wandelstok
De rode solideo bedekt het grijzende,
Nog grijzere, of grijze haar
Exact gelijke aktetassen

Ooit gecreëerd door de paus
Staan zij nu zelf voor de keuze:
Een pontifex, een bruggenbouwer
Uit hun midden
Maar wie kiest nou wie?

Hoe ver raakt alles van zijn oorsprong
Jezus: “Maak je geen zorgen
Voor morgen
Wat je eet, of waarmee je je kleedt”
Een bruggenbouwer
Had hij niet nodig
In vertrouwen kon hij ook
Over het water lopen als het moest
De enige rook, van welke kleur dan ook
Kwam van een vuurtje waarop
De vissen werden geroosterd
Brood werd met liefde gedeeld
Eenvoud is het ware
Geen glitter, geen goud

Maar nu het dan toch moet
Dan maar gelijk goed
Is er nog iemand die van vroeger weet
Hoe je met stenen
Een dam legt in een beek?