En dan nu Satie!

Come away

Een goed concept. Daar zijn vriendin H en ik het over eens, als we, een motterig regentje trotserend, door Edam wandelden. De twaalfde Pianowandeling. Voor ons de tweede.

Gelukkig staan de piano’s binnen. In de meest schattige huisjes, in kerken met zand op de vloer, in winkels, galeries en kassen. In het gemeentehuis speelt een jazzcombo, grijze mannen in het zwart. Het dak eraf is teveel gezegd, maar ze doen hun best. De sfeer is geweldig. “Wie is Loesje”, die heerlijke meezinger van de Ramblers, wordt door velen, op dringend verzoek van de zangeres, luidkeels meegezongen. Net als Loesje “voel ik in mijn hart een steek” als ik de wat oudere drummer zo vol vuur zijn drumstel zie en hoor bewerken.

Via een smalle gang betreden we een kamer in een woonhuis. Vrolijke klanken worden voortgebracht door twee quatre-main-spelende dames. De ‘Romantic Rag’ wordt helaas – even – onderbroken. Een dame in het publiek wil graag laten zien dat ook zij het pianospel beheerst en slaat, onhandig friemelend een ezelsoor achterlatend, de bladzij om. Daar hadden de dames niet op gerekend, ze raken in de war en het spel stokt. “Wij doen dit altijd zelf”, is het rustige commentaar en verder spelen zij. Inderdaad, beurtelings slaan zij om en dat gaat heel goed, zonder de minste hapering.

In De Vermaning (zand op de vloer) geen piano, maar orgelspel. In combinatie met alt- en tenorblokfluit. Een mooie combinatie, zowel voor het oor als het oog: met wat tegenlicht door een hoog raam een romantisch plaatje.
Het sieradenatelier van Mei Ling biedt ons de gelegenheid om een jonge vrouw achter de piano en voor de spiegel (mooi effect) te zien en te horen met heerlijke easy-listening nummers. In het kantoor van de makelaar klinkt Einaudi; met enige horten en stoten weliswaar, maar een kniesoor die daarop let. De pianist neemt met een vrolijk-verlegen glimlach het applaus in ontvangst.

En dan Satie. In het lichte atelier van Gea Karhof voel ik mij volstromen met die (te) lang vergeten klanken. Jaren geleden hoorde ik deze muziek voor het laatst live, voortgebracht door Reinbert de Leeuw. Ik beloof mezelf ter plekke dat ik de lp weer eens zal opzoeken. Én draaien. (En zo geschiedde)

Dat rondslenteren en hier en daar luisteren is natuurlijk ontzettend leuk, maar we zijn hier ook met een doel.
Dochter M van vriendin H zal, net als twee jaar geleden, zingen bij het pianospel van haar uitstekende begeleider T. Dus we haasten ons naar de kas van de plaatselijke bloemenwinkel. Kun je je een mooiere entourage wensen? Dit keer hoef ik me niet af te vragen of Schumann van kaas houdt. De geur is totaal anders dan twee jaar geleden, toen hen het kaaspakhuis was toegewezen. De liederen die M heeft gekozen, hebben, heel passend, te maken met bloemen, lente, de liefde en de dood. Uiteraard is Schumann aanwezig. Of zij Quilter heeft uitgezocht vanwege de hobby van haar moeder laten we in het midden. Zeker is dat hij een tekst van Shakespeare op muziek heeft gezet die het aanhoren meer dan waard is: Come away, come away, death. En dit gezongen door een jonge vrouw, dat vraagt om kippenvel.

Een kleine ode aan de zangeres zelf. De kas lijkt bijna te klein voor de krachtige, heldere en zuivere klanken die deze frêle vrouw ten gehore brengt. Het applaus is welverdiend. En dat vinden de vinkjes in het kooitje ook.

Advertenties

Houdt Schumann van kaas?

Het afgelopen weekend verliep in zijn geheel in culturele sfeer. De Bachcantate was nog niet verklonken, of we waren alweer op weg naar Edam, waar zondag de jaarlijkse Piano Wandeling plaats vond. In heel Oud Edam kun je op diverse lokaties van pianomuziek genieten. En dit jaar al voor de tiende keer.

20130526_140507

Vriendin H en ik togen dus naar dit leuke oude stadje. Niet in de laatste plaats omdat haar dochter, M, zou zingen, daarbij op de piano ondersteund door haar vaste begeleider T.
Parkeren was tot onze verbazing totaal geen probleem en al snel liepen wij richting centrum. Prachtige stadsdoorkijkjes alom. Bij de VVV ontvingen wij een plattegrond en een deelnemerslijst. Het optreden van M was gesitueerd in een pand op de Voorhaven. Dat bleek een kaaspakhuis te zijn – ja, wat wil je, het is tenslotte Edam. Omdat het nog lang geen tijd was, waren we snel weer buiten: frisse lucht.

20130526_135811

Een wandeling door een koud en winderig Edam volgde. We ontdekten dat de Japanse Kanako Inoue, protégé van gezamenlijke vriendin M, ook was ingedeeld. Dus toen het kwart voor twee sloeg, zaten we pontificaal klaar in De Speeltoren om ons te laven aan haar virtuoze pianospel. Na het rondo van Mozart, wat zij met zichtbaar veel plezier ten gehore bracht, gingen wij toch maar richting kaaspakhuis.

Afbeelding 001

Dochter M heeft ons verrast. Mooie, schijnbaar moeiteloos gezongen liederen van Schumann, Schubert, Mozart, Fauré. Liederen over jonge mensen aan het begin van hun leven. Over afscheid en dood. Ze wist, ondanks haar jeugdige leeftijd, de juiste toon te treffen bij het lied waarin een vrouw terugkijkt op haar leven. Een enigszins ondeugend stuk van Mozart, uit Don Giovanni, bracht ze zoals het een operazangeres betaamt. Een zelfbewuste houding en de kleding en air van een professionele zangeres. En ze beschikt over een enorm repertoire.

Na een uur zat haar optreden erop en vertrokken we met zijn drieën. We praatten na bij koffie en thee. En over kaas heeft niemand het meer gehad.