Toch nog onverwacht…

DSC05661

Zijn donkere ogen zijn nog vochtig
Als hij met een zucht en een naschokkend lijfje
Aan tafel gaat zitten en
De stiften uitzoekt die hij gebruiken wil
Om het doosje te versieren

Op het aanrecht ligt op een wit schaaltje
De liefste vis die hij ooit had
Het staartje dat haar zoveel jaren
Als een sluier volgde
Niet meer dan een streepje in een restje vocht
Het lamplicht slaat vonken uit de oranje schubben
Wat weet zij van het groot verdriet
Van de leegte die zij achterlaat

Zonnebloem ik hou van jou
En in hoge blauwe golven zwemt zij
Om de dood te bezweren

Zijn vader haalt de schep
Uit de schuur
Onder de sering is een mooi plekje
Voor een klein vissengraf

En volgende week of overmorgen al
Zal hij vriendschap sluiten
Met een nieuwe vis

IMG_20150114_171239