Identiteitsbewijs

753006-aarde-vanuit-de-ruimte-en-de-sterren-op-de-achtergrond

Vroeger schreven we in ons mooiste handschrift (alsof we wat te verliezen hadden):
onze naam (voor en achter)
straatnaam en huisnummer
wijk
woonplaats
provincie
land
werelddeel
wereld
heelal

We vonden het heel leuk om te doen. Het was een soort bevestiging van je identiteit. Hoe langer de lijst, hoe belangrijker je jezelf vond. Ik denk dat iedereen zich hier wel eens aan bezondigd heeft. En ik vermoed dat kinderen nog steeds van dit soort lijstjes maken.
Toen mijn broer zich begon te interesseren voor science fiction (dat kwam door het programma ‘Morgen gebeurt het’, wat we op woensdagmiddag bij de overbuurvrouw op de televisie zagen), kwam er tussen wereld en heelal nog zonnestelsel te staan. Dat maakte het heel speciaal. Het heelal werd daardoor een stukje opgeschoven, uitgesteld. Maar ik weet nog wel dat ik me daardoor juist een beetje kleiner voelde, minder belangrijk. Hoe meer gegevens, hoe minder ‘ik’.

Ik moest hier sterk aan terugdenken toen ik vorige week zondag bij Zomergasten een stukje zag van het programma ‘The Overview Effect’. Het laat me de hele week al niet los. Zo’n klein bolletje in dat onmetelijke heelal. En wij op dat bolletje. En dan ook nog eens gemaakt van sterrenstof. Zou je naam er nu nog iets toe doen?

Een fragment van ‘Morgen gebeurt het’ uit 1957: http://youtu.be/FRhtiHvgL-w
‘The Overview Effect’: http://youtu.be/CHMIfOecrlo

Advertenties