Het mes

Dom_Benedictine_2009

Met een ruk schoot ze overeind. Het sleuteltje kletterde op de tegelvloer. Haar mond was kurkdroog. De halflege fles benedictine stond naast een kleverig glaasje op het nachtkastje. Ze had het koud; alleen een onderjurk was bij deze temperaturen niet genoeg. Met de gehaakte sprei om zich heen geslagen probeerde ze te recapituleren waar de droom over ging.

De hel. Had ze echt gedroomd over de hel? Ze schonk het glaasje nog eens vol. Die Petrus, die haar met een sneer had verwelkomd, hoopte ze voorlopig niet tegen te komen. Hoezo slappelingen….
Ergens in de verte klonk de sirene van een ambulance. Zeker weer een auto uit de bocht gevlogen op die onoverzichtelijke weg langs het water.
Ze zou haar tuinman morgen opbellen en vragen of hij terug kwam. Zo was het ook geen doen. En die rondleidingen, daar zag ze maar vanaf. Zoveel zou dat ook niet opleveren. Ze zou het bijleggen met haar zuster.

Hendrik Jan ging opgetogen aan de slag, terwijl de gezusters vrolijk koutend in het prieel aan de thee zaten. Snoeien en wieden, het was zijn lust en zijn leven. Hij sprong op de motormaaier en reed een paar rondjes over het gazon.

Een snerpende gil deed hem opkijken. Het kwam uit de richting van het prieel. Zo snel als de motor wilde, scheurde hij erheen. Nee, dat kon niet waar zijn. Net nu hij zijn moed bij elkaar had geraapt en hij haar zijn liefde had willen verklaren, vanavond. De twee dames strompelden onder het bloed naar buiten. Het mes viel op de grond. De vrouwen klemden zich aan elkaar vast en stortten samen ter aarde.

De ware toedracht kwam hij nooit te weten. Dat hij het landgoed erfde was een schrale troost. Met grote toewijding onderhield hij nog jarenlang het graf van zijn geheime liefde.

Dit is deel 4 van WE-300 boeien.

1. Wladiwostok (http://wp.me/p36K0e-8r)
2. Lady in Red (http://wp.me/p36K0e-8E)
3. Aan de Poort (http://wp.me/p36K0e-8Z)

Rebelse Huisvrouw (http://www.rebelsehuisvrouw.nl/boeien/) en Letterzetter (http://letterbak.wordpress.com/2013/07/23/verrassing/) hebben de start gemaakt van deze serie in het kader van WE-300 Boeien. Ook zij hebben meerdere afleveringen geschreven. Lees ook hun bijdragen! En zet zelf alles in de goede volgorde. šŸ˜‰

Schilderij van Paul Butzelaar

Aan de poort

img039

Met haar zuster was geen land te bezeilen geweest. Ik verzin er zelf wel wat op, dacht ze, terwijl ze haar pumps uitschopte en de rode japon in de kast hing. Desnoods ging ze rondleidingen door het huis organiseren, tegen een flinke vergoeding. Het landgoed zou weer opbloeien als nooit tevoren. Ze viste Het Sleuteltje uit haar bh en hing het aan een zilveren ketting aan de spiegel. De sleutel tot het nieuwe leven, dacht ze trots.

De bel weerklonk door de marmeren gang. De eerste gasten voor de rondleiding. HĆ©, daar was Ć©Ć©n van de dames, die in de trein zo vreselijk de slappe lach hadden. Die van de rode koffer. Ze moest maar doen of ze haar niet herkende. Haar verbazing steeg tot recordhoogte toen ook de vrouw met de bruine rugzak binnenstapte. Zij was samen met iemand die ze Boris noemde. ā€œProfessioneel zijnā€, sprak ze zichzelf toe.

Hij kon het nog steeds niet verkroppen. Die tuin ging hem aan het hart. Zomaar aan de dijk gezet, na al die jaren trouwe dienst. Op zijn gammele fiets reed hij dagelijks naar het landgoed. Het was een kwelling, maar hij kon het niet laten. Het schuurtje was niet afgesloten. Daar stond de benzine van de motormaaier. Er lagen wat oude lappenā€¦ā€¦ een koud kunstje.

In het totaal uitgebrande landhuis ontdekte de rechercheur de verkoolde lichamen van elf mensen. Hij hoopte dat zijn collega weer voldoende hersteld was van zijn posttraumatische stressstoornis.

Met een minzaam glimlachje ontving Petrus de dertien mensen aan de poort. Merkwaardig getal, dacht hij nog. Daar was toch al eens eerder gedoe mee geweest? Vier vrouwen en twee mannen vielen op door hun besmuikte blikken. Daar klopte iets niet. Hij sprak koelbloedig, de sleutel ronddraaiend om zijn wijsvinger: ā€œStelletje slappelingen, het lijkt me beter dat jullie naar de Hel gaan.ā€

De-hel-Dante-Alighieri

Lees ook de bijdragen van: Rebelse Huisvrouw (http://www.rebelsehuisvrouw.nl/boeien/) en Letterzetter(http://letterbak.wordpress.com/2013/07/23/verrassing/) en de vervolgen, want zij zitten ook in het complot.

Deel 1: Wladiwostok (http://wp.me/p36K0e-8r)
Deel 2: Lady in Red (http://wp.me/p36K0e-8E)

(WE-300 is een schrijf’uitdaging’ van Plato (http://platoonline.wordpress.com).
Schrijf een verhaal van 300 woorden waarin een door Plato bedacht woord niet mag voorkomen. In dit geval was het verboden woord: boeien.)

Lady in Red

WE-300 is een schrijfuitdaging van Plato (http://platoonline.wordpress.com). Schrijf een verhaal in 300 woorden waarin een bepaald woord niet mag voorkomen. In dit geval is het verboden woord: boeien.
Lady in Red is het vervolg op Wladiwostok (http://wp.me/p36K0e-8r)

DSC08009

Op het eerste gezicht zou je denken dat de vrouw in de rode tafzijden japon sliep. De hand met de waaier rustte in haar schoot. De voile van haar kokette hoedje was teruggeslagen. Het chique damestasje stond op de bank tussen haar en de vrouw met de rode koffer. De coupƩ was vol, het was warm. Ze had de ogen gesloten omdat het haar allemaal te veel werd. Het hele leven werd haar wat te veel.
Het landgoed was niet meer te onderhouden met de prijzen van tegenwoordig. De verf bladderde van de kozijnen en de tuin was Ć©Ć©n grote woestenij. Haar Tuinier had ze aan het begin van het jaar al moeten ontslaan. Vandaag zou ze met haar zuster overleggen hoe het verder moest.
Tien minuten vertraging. Ach, haar hele leven verliep traag. Sinds de dood van haar man had ze het gevoel dat ze in een stroperig universum ronddwaalde.
Ze keek op. De vrouw die net was binnengekomen plofte met een stuurs gezicht op de plaats tegenover haar en rommelde in haar rugzak. Ze ging toch niet de hele weg zitten bellen? De twee dames bij het raam begonnen een gesprek. Ze ving wat flarden op.ā€¦ gebroken vaas, spijlen van het bedā€¦. Ze kon er geen touw aan vastknopen. Een van de twee haalde een sleuteltje tevoorschijn. De vrouwen barstten in lachen uit.
Het was meer dan ze kon verdragen. Hoe lang was het wel niet geleden dat zĆ­j de slappe lach had?
De trein minderde vaart. Bij deze halte ga ik eruit, dacht ze. In haar vertwijfeling wilde ze een statement maken. Laten zien dat ze nog bestond. Ze griste de vrouw het sleuteltje uit handen en stopte het in haar bh. Schielijk sloeg ze de voile voor haar gezicht, zodat niemand kon zien hoe ze kleurde.

GeĆÆnspireerd geraakt door de reactie van hennie van ee (http://ongerijmd.wordpress.com/) schreef ik: Lady in Red.

Deel 1: Wladiwostok http://wp.me/p36K0e-8r
Deel 3: Aan de Poort http://wp.me/36K0e