Een portje met Ina

img178

Lieve Ina,

Wat is het lang geleden, Ien, dat we elkaar spraken. Je bent al zo lang uit ons blikveld verdwenen. Maar toch, elke keer dat wij, van het oude, ter ziele gegane droomgroepje, elkaar zien, valt jouw naam op een goed moment. Er is altijd wel een aanleiding voor: iets wat zich ter plekke voordoet, iets wat we hebben gelezen of gezien, situaties waarin we soms verzeild raken, moeizame vriendschappen, verborgen liefdes. “Ina zou zeggen…….”, roepen we dan. Een gevleugelde uitdrukking inmiddels. Je hebt ons wat dat betreft veel nagelaten. Hoewel we je missen, worden we altijd vrolijk van de herinneringen die we ophalen.

We hebben heel wat met elkaar meegemaakt. Jouw verjaardagen, bijvoorbeeld, met heel veel vrienden op het balkon van je piepkleine flat. De cake die je sneed met het mes waarmee je net de knoflook had gesnipperd voor de hartige taart. Diezelfde taart waaruit we na het bakken nog een stukje folie van het bladerdeeg visten. De zachte kaas die je te vroeg uit de koelkast had gehaald. Het zal wel de stress van de verjaardag zijn geweest, hoewel jij je nooit echt gek liet maken. Maar je had wel een gloeiende hekel aan huishoudelijke klussen. Altijd was er een goede fles wijn, werd er geproost op Het Leven, werd er gelachen, vierde de gezelligheid hoogtij. Toch werd ook dan een serieus gesprek niet uit de weg gegaan. Je genoot intens van zulke momenten. En wij ook. En nooit hebben we gemerkt dat je zoveel ouder was dan wij.

Je zou nu – over een weekje – vijfentachtig zijn geworden. Maar zeven jaar geleden hield jij het hier voor gezien.

Soms vraag ik me af hoe het zou zijn geweest, als je nog had geleefd. Over welke boeken we het zouden hebben, welke films, welke filosofieën. Hoe we elkaar over en weer hadden kunnen inspireren. Maar ik blijf er niet te lang bij stil staan, hoor Ien. “Dat laten we maar open”, was een van je geliefde uitdrukkingen. En daar houd ik me aan.

Door die relativerende opstelling kon je een moeilijk leven aan. Want dat wisten we natuurlijk allemaal, dat je niet de makkelijkste weg had gekozen. Maar je las een mooie, toepasselijke tekst, mediteerde daarover, deed een dansje en dan was je in staat om te accepteren wat er op je pad kwam. Dan ging het weer. En de warmte van jouw eigen omgeving deed de rest; je omringde jezelf met boeken, bloemen, kaarsen, persoonlijke details. Jouw gave om binnen no time een gezellig en warm thuis te creëren, was benijdenswaardig.

Jouw thuis is nu ergens anders. Jij alleen weet waar. En wij weten haast wel zeker dat je “daar” je eigen sfeer creëert. Jouw kennende had je je er terdege op voorbereid.
Wij hebben je los moeten laten. Dat heb je ons altijd voorgehouden en je kunt wat dat betreft trots op ons zijn.

Alleen, Ina, wat zou ik graag nog een keer een glaasje port met je willen drinken bij De Karpershoek……..

——————————————————————————————————————-

Ook over Ina: https://ajroc.wordpress.com/2014/04/09/luchtpost/

Advertenties

Houdt Schumann van kaas?

Het afgelopen weekend verliep in zijn geheel in culturele sfeer. De Bachcantate was nog niet verklonken, of we waren alweer op weg naar Edam, waar zondag de jaarlijkse Piano Wandeling plaats vond. In heel Oud Edam kun je op diverse lokaties van pianomuziek genieten. En dit jaar al voor de tiende keer.

20130526_140507

Vriendin H en ik togen dus naar dit leuke oude stadje. Niet in de laatste plaats omdat haar dochter, M, zou zingen, daarbij op de piano ondersteund door haar vaste begeleider T.
Parkeren was tot onze verbazing totaal geen probleem en al snel liepen wij richting centrum. Prachtige stadsdoorkijkjes alom. Bij de VVV ontvingen wij een plattegrond en een deelnemerslijst. Het optreden van M was gesitueerd in een pand op de Voorhaven. Dat bleek een kaaspakhuis te zijn – ja, wat wil je, het is tenslotte Edam. Omdat het nog lang geen tijd was, waren we snel weer buiten: frisse lucht.

20130526_135811

Een wandeling door een koud en winderig Edam volgde. We ontdekten dat de Japanse Kanako Inoue, protégé van gezamenlijke vriendin M, ook was ingedeeld. Dus toen het kwart voor twee sloeg, zaten we pontificaal klaar in De Speeltoren om ons te laven aan haar virtuoze pianospel. Na het rondo van Mozart, wat zij met zichtbaar veel plezier ten gehore bracht, gingen wij toch maar richting kaaspakhuis.

Afbeelding 001

Dochter M heeft ons verrast. Mooie, schijnbaar moeiteloos gezongen liederen van Schumann, Schubert, Mozart, Fauré. Liederen over jonge mensen aan het begin van hun leven. Over afscheid en dood. Ze wist, ondanks haar jeugdige leeftijd, de juiste toon te treffen bij het lied waarin een vrouw terugkijkt op haar leven. Een enigszins ondeugend stuk van Mozart, uit Don Giovanni, bracht ze zoals het een operazangeres betaamt. Een zelfbewuste houding en de kleding en air van een professionele zangeres. En ze beschikt over een enorm repertoire.

Na een uur zat haar optreden erop en vertrokken we met zijn drieën. We praatten na bij koffie en thee. En over kaas heeft niemand het meer gehad.

Over vriendschap en wijsheid

DSC07767

Het is misschien wel twintig jaar geleden dat ik van goede vriendin L (E voor ingewijden) voor mijn verjaardag een klein Chinees opschrijfboekje kreeg. Zij schreef daarin negentien spreuken. Wijsheden van bekende personen. In de loop der jaren heb ik wat aanvullingen gedaan. Het is een waardevol boekje geworden, wat ik nog regelmatig raadpleeg.

Elk voorjaar, wanneer ‘de aarde lacht in bloemen’ (Emerson) ervaar ik weer hoe waar het is wat Tagore zei: ‘De begeerte naar de vrucht mist de bloem’. Mijn appelboom staat er schaterlachend bij! Maar op de vruchten kan ik wachten; de bloesem is zo wonderschoon! En dit jaar is de boom wel heel feestelijk uitgedost.

DSC07762

De enige boom, waar ik een ambivalent gevoel bij heb, is de vlier. Als ik op de vrucht wacht, mis ik de bloem. Van deze bloemschermen kun je heerlijke vlierbloesemlimonade maken. En in een beslagje gedoopt, gebakken in een klein laagje olie en daarna bestrooid met poedersuiker zijn ze een heerlijke traktatie. De twijfel slaat toe; wat zal ik doen? Wanneer ik te veel bloesem pluk, mis ik de vrucht, waarvan je zulke heerlijke jam kunt maken.

Volgens Descartes, die in het boekje zegt: ‘Twijfel is het begin van de wijsheid’, zal dit probleem mij geen windeieren leggen. Gelukkig kan ik de keuze nog even uitstellen; de vlier staat nog in knop.

DSC07769

Ik blader door het boekje. Ik lees: een vriend is iemand tegenover wie men zichzelf durft te zijn (Frank Cane). Ik vertaal het met: vriendin. Vriendin L en ik kennen elkaar al meer dan dertig jaar. Een kostbare vriendschap. Wij durven tegenover elkaar onszelf te zijn. En dat niet alleen: we zijn het aan elkaar en onze vriendschap zelfs verplicht.

DSC07768