De verloren zoon

winnetouAlles ziet er nog steeds hetzelfde uit, constateerde hij. Het verbaasde hem dat hij daar niet verbaasd over was. Hij liet zijn blik ronddwalen door het vertrek. Het behang, de vloerbedekking, de meubels; het leek hem alsof hij hier gisteren nog geweest was. In werkelijkheid was het een halve eeuw geleden. Vijftig lange jaren, waarin hij alles en iedereen de rug had toegekeerd. Er was veel gebeurd in die periode, maar hij had er geen deel aan gehad. Hij had er geen deel aan willen nemen. En nu was hij terug. Hij had het ook niet kunnen doen, maar na de oproep van de notaris in de krant was hij in de auto gestapt en naar zijn geboorteplaats gereden. Met gemengde gevoelens, weliswaar.

Hij liep de trap op. Dezelfde rode loper. De zevende tree kraakte nog steeds. De derde spijl van het traphekje zat nog steeds los. Handen en voeten hebben een geheugen, bedacht hij, terwijl zijn hand het bekende flauwe bochtje volgde van de leuning. Wonderlijk.

Een sleutel in het slot. Na vijftig jaar zou hij oog in oog staan met zijn zuster. Erg toeschietelijk zou ze niet zijn, vermoedde hij. Bij de verzorging van de hulpbehoevende ouders had hij het schandalig laten afweten.

Verwachtingsvol betrad hij zijn oude kamertje. Hij trok de verschoten gordijnen open. Het ouderwetse behang vertederde hem. De kastdeur piepte vertrouwd. Een doos met speelgoed, zijn microscoop, wat oude boeken. Hij registreerde voetstappen op de trap, terwijl hij een stukgelezen boek van Winnetou in zijn hand nam. Hoe oud zou hij geweest zijn toen hij dit las? Tien? Een roze briefje viel op de grond: ‘Robbert, ik hou van juo, Lia’, las hij toen hij het opraapte. Tranen om een verloren jeugd.

De kamerdeur werd opengegooid. Woordeloos sloeg zijn zuster haar armen liefdevol om hem heen.

——————————————————————————————————————-

Dit is een verhaal in de categorie WE-300, een schrijfuitdaging van Plato. De bedoeling is dat je een verhaal schrijft van 300 woorden, waarin het sleutelwoord niet mag worden genoemd. Deze keer was het verboden woord: spellen.
Meer lezen of zelf meedoen? Ga naar https://platoonline.wordpress.com/

Het plaatje komt van internet.

Advertenties

Het mes

Dom_Benedictine_2009

Met een ruk schoot ze overeind. Het sleuteltje kletterde op de tegelvloer. Haar mond was kurkdroog. De halflege fles benedictine stond naast een kleverig glaasje op het nachtkastje. Ze had het koud; alleen een onderjurk was bij deze temperaturen niet genoeg. Met de gehaakte sprei om zich heen geslagen probeerde ze te recapituleren waar de droom over ging.

De hel. Had ze echt gedroomd over de hel? Ze schonk het glaasje nog eens vol. Die Petrus, die haar met een sneer had verwelkomd, hoopte ze voorlopig niet tegen te komen. Hoezo slappelingen….
Ergens in de verte klonk de sirene van een ambulance. Zeker weer een auto uit de bocht gevlogen op die onoverzichtelijke weg langs het water.
Ze zou haar tuinman morgen opbellen en vragen of hij terug kwam. Zo was het ook geen doen. En die rondleidingen, daar zag ze maar vanaf. Zoveel zou dat ook niet opleveren. Ze zou het bijleggen met haar zuster.

Hendrik Jan ging opgetogen aan de slag, terwijl de gezusters vrolijk koutend in het prieel aan de thee zaten. Snoeien en wieden, het was zijn lust en zijn leven. Hij sprong op de motormaaier en reed een paar rondjes over het gazon.

Een snerpende gil deed hem opkijken. Het kwam uit de richting van het prieel. Zo snel als de motor wilde, scheurde hij erheen. Nee, dat kon niet waar zijn. Net nu hij zijn moed bij elkaar had geraapt en hij haar zijn liefde had willen verklaren, vanavond. De twee dames strompelden onder het bloed naar buiten. Het mes viel op de grond. De vrouwen klemden zich aan elkaar vast en stortten samen ter aarde.

De ware toedracht kwam hij nooit te weten. Dat hij het landgoed erfde was een schrale troost. Met grote toewijding onderhield hij nog jarenlang het graf van zijn geheime liefde.

Dit is deel 4 van WE-300 boeien.

1. Wladiwostok (http://wp.me/p36K0e-8r)
2. Lady in Red (http://wp.me/p36K0e-8E)
3. Aan de Poort (http://wp.me/p36K0e-8Z)

Rebelse Huisvrouw (http://www.rebelsehuisvrouw.nl/boeien/) en Letterzetter (http://letterbak.wordpress.com/2013/07/23/verrassing/) hebben de start gemaakt van deze serie in het kader van WE-300 Boeien. Ook zij hebben meerdere afleveringen geschreven. Lees ook hun bijdragen! En zet zelf alles in de goede volgorde. 😉

Schilderij van Paul Butzelaar