“Hé juf!”

DSC09003

Ik kwam haar tegen in een gedeelte van de stad waar ik niet vaak kom. Op weg naar de Heemtuin. Ik was net afgestapt om een foto te maken van bloeiend fluitenkruid. In januari, ik kon mijn ogen bijna niet geloven.

“Hé juf!”

Een aantal jaren geleden zat ze bij mij in groep 8. Een lieve meid, die hard werkte, haar best deed, zo goed en zo kwaad als dat ging. De thuissituatie was problematisch, zoals dat heet. Ze was creatief, tekende graag en schreef mooie gedichten.
Op de afscheidstekening die ik van haar kreeg, schreef ze: Ik hoop dat ik u nog eens zie. Dat hoopte ik ook, al was het alleen maar om te weten of het goed met haar ging. Zoals alle kinderen met wie het niet van een leien dakje ging, had ze een speciaal plekje veroverd in mijn hart.

“Hé juf!”

Inmiddels heb ik het haar al ettelijke malen horen zeggen. We zijn elkaar al heel wat keren tegengekomen. Toen ze nog bezig was met haar opleiding tot kok. Toen ze bij La Place werkte. Toen ze liep te winkelen met haar zoontje van een paar weken. Steeds waren het korte, levendige gesprekken. Altijd optimistisch van toon, al vertelde ze en passent en niet met zoveel woorden, dat het leven niet over rozen ging, maar dat ze er het beste van maakte.

“Hé juf!”

Ze stapt af. Ze woont nu in deze rustige, groene buurt, een eigen flatje. Nee, niet meer met de vader van haar kind. Hij kon de verantwoordelijkheid niet aan, was te veel met zijn eigen leven bezig. Maar er zijn afspraken gemaakt. Met het zoontje gaat het goed. Anderhalf is hij nu, hij begint al te praten. Wat wil je, met zo’n moeder: een spraakwaterval. Er is zoveel te vertellen. Het gaat goed, ze is vol levenslust. Vol plannen. Een webshop met zelfgemaakte taarten. Ze schrijft. Nog steeds gedichten. En (advies van “de juf”) pen en papier is altijd bij de hand: in haar tas, naast haar bed. Snel iets noteren, voor het te laat is. Ze wil ze uitgeven, misschien. Een eigen dichtbundel. Ze tekent; op haar telefoon tientallen foto’s van prachtig werk. Met haar zoontje onderneemt ze leuke dingen; ze zorgt goed voor hem. Nee, ze heeft even geen werk. Druk bezig met de therapie, voor het syndroom dat bij haar is geconstateerd. Misschien gaat het ooit over.

Er staat een koude wind. Maar toch wil ze nog wat essentiële zaken kwijt. De problemen die ze als kind ondervond, zijn nog steeds niet opgelost. Hoezeer ze ook haar best heeft gedaan die ene ouder te bereiken, zeker nu hij een kleinkind heeft, het is niet gelukt. Ze voelt zich gekwetst, maar het maakt haar ook op een goede manier strijdbaar. Ze weet wat ze wil. De brief ligt klaar. Het is nu wachten op het juiste moment om hem te versturen.
Haar moeilijke jeugd heeft ertoe bijgedragen dat ze een eigen wijsheid heeft kunnen ontwikkelen die er niet om liegt. En vanuit een soort instinct weet ze hoe ze moet handelen om het leven van haar kind zo optimaal mogelijk te laten verlopen.

Ik bewonder de manier waarop ze haar leven vormgeeft, tegen de verdrukking in. En ik hoop vanuit de grond van mijn hart dat het allemaal goed komt. Dat ze haar plannen kan verwezenlijken. Ik heb zo mijn twijfels. Ondanks alles bespeur ik een wankel evenwicht.

Ze kijkt op haar mobiel: zo laat al. “Ik stuur u mijn gedichten”, belooft ze, net als anderhalf jaar geleden. Ik ben benieuwd. Ze sjeest weg. Het kinderzitje klappert aan het stuur. Ik zie haar om de hoek verdwijnen.

Ik maak de foto van het fluitenkruid en laat de rest van mijn plannen voor die middag varen.
Ik heb het ijskoud….

Advertenties

29 thoughts on ““Hé juf!”

  1. Prachtig dat jij zo’n Juf kon zijn en zij het je ook terugkoppelt omdat jullie elkaar toch wel tegenkomen. Ik vind het prachtig dat je haar talenten beschrijft dat geeft weer ook al heb je lichtte twijfel dat jij wel ziet dat er meer schuilt in dat jonge kind dat ze was en de jonge vrouw die ze nu is.
    En wie weet zie je ooit in een etalage iets na je staren met de titel ” hey Juf ” . 😉

  2. Het is zo jammer dat al die talenten dan geen grond en uitweg vinden omdat alle energie naar overleven gaat. Altijd maar overal je schouders onder moeten zetten en de kar trekken, met regelmatig ook nog een dood paard eraan vast geklonken, vraagt wel heel veel. Hopelijk bruist ze zichzelf niet voorbij en vind ze nog een rustpunt en steuntje in de rug. Dat gun je zo iemand dan zo erg hé, een sterke schouder ernaast…

  3. Dit is een verhaal om te bewaren, en niet alleen in je hart.
    Magnifiek geschreven. Je raakt de essentie van ‘het leven’.
    Daarom grijpt dit verhaal ook aan, laat je nadenken.
    Dank je wel Corline.

    • Of ik daar wel aan gedacht had? Bedoel je? Zeker niet lichtzinnig geplaatst. Natuurlijk is de hele situatie niet “fijn”. Maar ik ben ontzettend trots op haar; hoe ze zich redt, hoe ze over de situatie denkt, hoe ze eraan werkt. Ik hoop dat ze dat erin zou kunnen lezen, if so.

  4. Och… Ben er stil van. Er zijn zoveel mensen die je graag een ander leven gunt. Ook hier zijn er genoeg mensen voor wie het leven weinig meer inhoudt dan alleen maar overleven…

    • Ja, Rebelse, een blogger hoeft zijn/haar verhalen niet per se te verzinnen; de werkelijkheid is vaak al moeizaam genoeg. Maar zij gaat het redden, ik weet het zeker.

  5. Na het lezen van dit stuk denk ik: ik hoop zo dat ze het redt, met dat syndroom, die taarten, dat kind, haar vader en zichzelf. Je hebt haar situatie en jouw gedachten daarover scherp, ontroerend en toch nergens TE, vorm gegeven. Een kwaliteit waar ik bewondering voor heb.

  6. Op een of andere manier raken dit soort kinderen altijd je hart. En ze moeten toch hun eigen leven gaan leiden. Je hebt het heel mooi verwoord en hoop dat je het allemaal gaat redden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s