Luxeprobleem?

tataren

Ik zet de tv aan en kom onbedoeld midden in het programma ‘Uitgebloe(i)d’ terecht. De overgang. Daar gaat het over. Programmamaakster Ingeborg Beugel heeft het er erg moeilijk mee. De lichamelijke en geestelijke veranderingen spelen haar parten. Haar ervaringen deelt ze, in een documentaire, met al de vrouwen die onvoorbereid en slecht geïnformeerd de overgang ingaan.

Onvoorbereid? Slecht geïnformeerd? Als vrouw weet je toch wat je op een zekere leeftijd boven het hoofd hangt? Er wordt al decennialang over geschreven. Het boek ‘Overgang’ van Germaine Greer (wat regelmatig in beeld komt) is jaren geleden uitgekomen.

Over het geheel genomen vind ik het een programma met een hoog stampvoetgehalte: vriend begrijpt het niet, de kinderen willen haar nog maar steeds geen kleinkinderen geven, nieuwe vriend wil niets horen over de klachten. Linda wil het onderwerp niet opnemen in haar blad. (Koop dan een Margriet of een Libelle, zou ik zeggen)

Op naar een cursus over de overgang. Allemaal jankende vrouwen onder een rood Ikea-dekentje. Een geleide meditatie om jezelf als meisje terug te zien en daarna allemaal aan het schilderen. Hoera! De zakdoeken zijn niet aan te slepen. Nee, vindt Ingeborg, deze vrouwen zijn niet bezig met de overgang, zij hebben allerlei andere problemen.

Een tweetal gynaecologen doet nog, niet onverdienstelijk, een positieve duit in het zakje, evenals een echtscheidingsadvocate.
Toch blijkt, al met al, dat er doorgaans weinig begrip en interesse is voor de vrouw in de overgang. De overbodige vrouw, want ‘vroeger’ zouden vrouwen deze leeftijdsfase niet eens bereikt hebben. In het dierenrijk gaan vrouwtjes dood, wanneer er geen eitjes meer worden geproduceerd.

Op de middelbare school wordt er ook al nauwelijks of geen aandacht aan het fenomeen geschonken. Ja, in het biologieboek wordt het woord genoemd, overgang, groen gedrukt, maar dat is dan ook alles. De biologieleraar geeft met enige tegenzin toe, dat het misschien wat uitgebreider ter sprake zou kunnen komen. Beugel spreekt er een aantal jongeren over aan. Echt geïnteresseerd kan ik ze niet vinden, deze pubers, en geef ze eens ongelijk; hun leven staat op het punt te beginnen, en moeten deze jongens(!) zich nu echt gaan verdiepen in een probleem, waar ze straks misschien alleen maar zijdelings mee te maken krijgen? Wat ze nooit aan den lijve zullen ondervinden?

Gelukkig krijgt de programmamaakster via vriend nummer één een kleinkind wat ze kan knuffelen, zodat het gelukshormoon (oxytocine) geactiveerd wordt en koopt vriend nummer twee een dure bolide en maakt hij mooie foto’s van haar. Gelukkig vindt vriend één het niet zo heel erg dat vriend twee in haar leven is gekomen, want zij is een ‘full-time-job’. Vriend twee heeft het liever niet over nummer één en schenkt haar nog een glas dure wijn in.

Laten we hopen dat dit voor een aantal vrouwen een interessant en verhelderend programma is geweest. Voor de maakster heeft het waarschijnlijk (hopelijk) als een soort van therapie gewerkt. Alle dingen op een rijtje gezet en erachter gekomen dat je niet gek bent. Ervaren dat het toch wel goed komt, dat het leven nog steeds aangenaam en zinvol kan zijn. Dat iemand je nog steeds leuk kan vinden, dat je nog niet uitgerangeerd bent. Dan ben ik blij voor haar.

Dat mannen het niet (willen) begrijpen is eigenlijk wel logisch. Er zijn nogal wat zaken in het leven, die je pas kunt invoelen wanneer je het zelf hebt meegemaakt. Daarom kun je al deze ervaringen op het gebied van de overgang beter met vrouwen delen: een fles goede wijn op tafel, chocola erbij, een kaaskoekje, desnoods zakdoeken en dan alle verhalen een beetje aandikken. ‘Lekker’ zeuren. Jezelf niet al te serieus nemen.
En wanneer er echt problemen zijn – dat komt zeker voor, ik ben de laatste om het te bagatelliseren – dan zijn er specialisten bij wie je terecht kunt voor deskundige hulp.

———————————————————

Dan begint Nieuwsuur. De situatie op De Krim is zorgelijk. Voor de kleine groep Tataren die daar woont is het leven sowieso bijzonder moeilijk. Veel van hen speelt het verleden nog parten. Een oudere vrouw komt aan het woord. Ze houdt het niet droog tijdens haar schrijnende verhaal. Zelfs het knuffelen met haar kleinkind zal niet voldoende oxytocine aanmaken om haar geluksgevoel te verhogen; gelukkig is ze al jaren niet meer.

Ook zij was eens in de overgang. Ze heeft geen cursus gedaan, geen boeken gelezen. En ze heeft er zeker geen vriend met een grote, dure auto op nagehouden. Waarschijnlijk heeft ze niet eens de tijd gehad om zich met het verschijnsel overgang bezig te houden, laat staan zich erin te verdiepen. Misschien is er niet eens een woord voor.

Overgangsklachten? Cultuurgebonden? Een Westers luxeprobleem?
Het zou het laatste wel eens kunnen zijn.

———————————————————-

De foto van de Tataren komt van het internet.

Advertenties

17 thoughts on “Luxeprobleem?

    • Ik ken iemand die er echt, zichtbaar voor iedereen, last van had. Dat was een probleem, verre van luxe. Daar was medicatie voor. In normale gevallen is het een fase waar je doorheen moet. Je wordt met je neus op de feiten gedrukt, maar of dat nou zo erg is? Helemaal heerlijk als je nergens last van hebt. Zondagskind?

  1. Jezelf niet al te serieus nemen – dat vooral. Ik ben het ongelooflijk met je eens Corline. Veel vrouwen (waaronder ik) hebben last van hun hormonen (gehad) en ik ben de eerste om toe te geven dat hormonen je stemming heus wel wat kunnen beïnvloeden. Maar het is zo belangrijk om het te relativeren en, net wat je zegt, jezelf vooral niet al te serieus nemen! Een fles wijn en een avond lachen met vriendinnen doet wonderen.

    En ja, ik vraag het me inderdaad ook wel eens af: hoe doen de vrouwen in Afrika het? Hoe slepen ze zich hier doorheen? Hoe lossen de inheemse vrouwen in het Amazone oerwoud het probleem op? Ze staan er niet eens bij stil denk ik!

    • Je wordt natuurlijk beïnvloed door je hormonen. Zolang het niet de spuigaten uitloopt, valt er best mee te leven. De vrouwen in Afrika? Die hebben wel wat anders aan hun hoofd; overleven bijvoorbeeld. Maar ik zal het eens vragen aan een vriendin en haar man die tijdelijk in Ethiopië werken (hij is gynaecoloog). Nog niet aan gedacht.

  2. Mooie foto!
    Persoonlijk gerelateerde documentaires of boeken over iets dat heel aangrijpend is geweest voor de documentairemaker of auteur ervaar ik vaak krachtiger als ik toeschouwer mag blijven en dat het betreffende thema doorleefd is ‘tot op het bot’ . Dat er emotioneel meer afstand is. Op dat moment lijkt er een andere energie ‘als geleefde wijsheid’ vrij te komen en wordt de gedeelde ervaring universeler.
    Pas dán geeft het aan de ander de ruimte om zich er al dan niet mee te identificeren.
    Anders wordt het al snel emotie-tv. Wanneer dat de opzet is dan is er niks mis mee. Voor ieder wat wils.
    Maar ik betwijfel of dit de bedoeling was van Ingeborg en of zij het typische lachje van Youp bij P&W kon waarderen. 🙂

      • Ja, in de docu stond Ingeborg met haar twee mannen wat mij betreft veel te centraal. Het had op een neutrale manier veel informatiever gekund.

        Letterzetter zijn verhaal is helaas geen uitzondering.
        Goede voorlichting en ondersteuning (waar nodig) ook op de werkvloer blijft wat mij betreft een must!!

  3. Heb er gelukkig niet heel veel last van gehad dus makkelijk praten. Heel vroeg begonnen en snel er door heen. Toch wel last van stemmingswisselingen gehad heel erg en me nooit gerealiseerd dat dat er ook iets mee te maken had hoewel ik er best wel eens wat over gelezen had. Een dokter wees me daar op en toen ik het kon verklaren werd het ook minder…… Ja best een beetje een luxeprobleem denk ik wel ook.

    • Het is heel verschillend, hoe vrouwen door deze periode heen komen. En stemmingswisselingen hebben sommige vrouwen ook een maal per maand in hun vruchtbare periode. Het lijkt me niet vreemd dat dit ook voorkomt tijdens de overgang.

  4. Een beetje beschroomd wil ik toch reageren.
    Mijn echtgenote (overleden) had veel last van de overgang. Er was een periode dat elke nacht de lakens verschoond moesten wegens transpiratie. Opvliegers waarvan ze niet goed werd, uiteindelijk ging het wel over maar het was voor haar (en haar omgeving) een beroerde periode. De huisarts gaf twee mogelijkheden aan: de pil of hormoontherapie. Ze wilde geen van beiden omdat ze dat te ingrijpend vond.
    Maar verder was er in de medische wereld weinig begrip voor dit fenomeen, ik denk ook doordat de heren in de meerderheid waren: Ach, die vrouwenkwaaltjes…. Nu zijn er gelukkig veel meer vrouwelijke artsen en hopelijk krijgt de overgang meer aandacht en erkenning.
    Ik vind dat Ingeborg best een punt heeft, de manier waarop je dat moet scoren, daar kun je over van mening verschillen.
    Ik schaamde me plaatsvervangend voor de cabaretier en de column die hij over dit onderwerp baarde. Mietje.

    • Ik vind het stoer van je dat je reageert, Letterzetter. Niks Mietje! Je hebt een akelige tijd achter de rug, begrijp ik, misschien is het nog steeds moeilijk voor je. En je vrouw heeft het ook niet makkelijk gehad. Ik ben het met je eens dat artsen zich wel wat meer en beter in de overgang zouden kunnen verdiepen en niet zomaar even een pilletje voorschrijven; meestal een paardenmiddel. Of zeggen: “Och, mevrouwtje, er zijn er zoveel die er last van hebben, gewoon ‘even’ doorzetten. (jaren dus!) En ermee leren leven.” Een echt fijn leven heb je in sommige gevallen niet meer; daar kun jij blijkbaar over meepraten.
      Ook ik ken iemand die er vreselijk veel last van had, en die dan toch maar aan de hormonen is gegaan. Als je hele leven erdoor wordt vergald, je niet meer normaal kunt functioneren, dan moet je toch iets. Ik vermoed dat de vrouwelijke artsen zich er beter in kunnen inleven, zeker wanneer zij ook wat ouder zijn, maar ik denk ook dat je in sommige gevallen niet onder medicatie uit kunt komen.
      Een programma maken over de overgang is helemaal geen slecht idee, mits je met gedegen informatie komt. Ik kreeg de indruk dat het bij Ingeborg allemaal nog wel mee viel – maar wie ben ik? Ik vond haar een beetje reageren als een klein kind van wie een speeltje is afgepakt.
      Ik neem aan dat je op Youp duidt, waar Svara het ook over had? Hij is niet altijd zo genuanceerd in zijn opvattingen en uitlatingen. En dan druk ik me nog heel zacht uit….

  5. Na de eerste tien minuten of zo ben ik teleurgesteld afgehaakt. Niet vanwege de problematiek, maar vanwege de presentatie. Bovendien klopt het bij niet dat je als vrouw biologisch gezien geen functie meer hebt zodra de eitjes op zijn. Mensenkinderen konden zich heel vroeger pas vanaf een jaar of 12 zelfstandig redden, heb ik eens vernomen. Dan moet je als moeder toch iets langer blijven leven. En plattelandsvrouwen in Afrika hebben echt geen tijd om zich met de overgang bezig te houden. Maar ik wil de problemen zeker niet bagatelliseren.

    • Welkom op mijn blog, raamopen. Misschien moet er eens op gedegen wijze een programma over dit verschijnsel worden gemaakt. Dat vrouwen plotseling geen functie meer zouden hebben, geloof ik absoluut niet. Zeker vroeger (maar ook nu nog) was de grootmoeder van groot belang en grote waarde in het gezin. (Wie zou anders sprookjes moeten vertellen en de grote, oude, universele waarden doorgeven?)

  6. Als man moet ik hier niet een grote mond over open zetten. Bovendien heb je alles al prima gezegd. Mijn aandacht zou ook liggen bij echte problemen, zoals ziekte, armoede etc. Maar voor de rest moeten vooral vrouwen hier aan het woord. Die hebben er meer verstand van.

    • Toch kunnen mannen ermee te maken krijgen, zijdelings, zoals je bij Letterzetter kunt lezen. Maarre, Plato, ik houd erover op. ’t Is mooi geweest. Nu nadenken over manipuleren….. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s