Gek genoeg

Vriendin MD en ik spraken een aantal jaren geleden af, dat we op een keer woest en onstuimig zouden gaan leven. Ooit. Hoe dat leven eruit zou gaan zien, ja daar hadden we geen idee van. Zelfs wisten we niet precies wat we ons moesten voorstellen bij woest en onstuimig. Helemaal niet erg natuurlijk, want als de tijd daar was zou dit vanzelf aan ons geopenbaard worden.

Om de een of andere reden kwam het maar niet uit de verf. Regelmatig herinnerden wij elkaar aan de afspraak. Op menig verjaars- of nieuwjaarskaartje werd de belofte ten overvloede genoteerd: “Van harte! In het kader van woest en onstuimig leven nodig ik je uit voor een film in het filmhuis.” Of: “Ik wens je een rustige kerst en een woest en onstuimig nieuw jaar.”

Woest en onstuimig leven; wie wil dat nou niet?

Het komt er uiteindelijk op neer dat wij dat, diep in ons hart, inderdaad niet willen. Of niet durven. Of dat we niet weten hoe het moet. Waarom leven wij het leven dat we al jaren doen? Gewoon, zonder al te veel gekke dingen? Wat weerhoudt ons ervan om de afspraak na te komen? Uitvluchten waren er tot nu toe genoeg. Zorg voor kinderen, ouders, drukke baan, maar die gelden niet of nauwelijks meer.

Nee, woest en onstuimig; het zal er niet van komen. En daar moeten we ons dan maar bij neerleggen. Als gevleugelde uitspraak zal hij het goed blijven doen, het staat leuk als kreet op een kaartje, maar meer moeten we ons er niet bij voorstellen.

Wel hebben we van tijd tot tijd bijzonder leuke uitjes. Een gewoon uitje wordt om een of andere reden doorgaans heel speciaal. Hoe dat komt is niet helemaal duidelijk, maar het is een feit. Een bezoek aan het Drents Museum, De Sovjet Mythe, wordt, ondanks de sneeuw, de kou en de vertraging op het spoor, een geweldige dag. We genieten van de kunst, de lunch in het uit Den Haag overgeplaatste café Krul en van een onverwachte ontmoeting op het station. Een strandwandeling, op een bewolkte middag, die zodra wij het strand op lopen, stralend zonnig wordt, is een cadeautje. We vinden krabbenschildjes en door het heiige weer zijn de windmolens niet zichtbaar. De film, waarvan we niet zeker wisten of hij de moeite waard was, bleek een schot in de roos. Het diner vooraf, in het Filmhuisrestaurant, ook. En de lijst kan nog worden aangevuld.

Het is maar één keer de mist ingegaan. Wij kregen van een kennis twee kaartjes voor een cabaretvoorstelling in het theater, waar zij zelf niet naartoe kon. Toen de pauze begon hadden wij nog niet één keer gelachen en bijna voortdurend met kromme tenen gezeten. We zijn weggegaan en hebben een goed glas wijn gedronken in een gezellig café. Dus uiteindelijk kwam ook dat uitje weer goed.

Ons laatste uitje was ontbijten op het strand. Om het begin van de vakantie te vieren. Het was prachtig weer. De broodjes waren vers, de koffie was goed. Dat er speculaasjes bij werden geserveerd namen we op de koop toe. Dat we uitzicht hadden op het windmolenpark ook.
Het enige onstuimige was de wind, die alle parasols uit de grond blies. En woest was alleen de persoon die daardoor werd geraakt.

Woest en onstuimig? Ach welnee. Wij doen maar gewoon, dat is al gek genoeg.

DSC07975

Advertenties

10 thoughts on “Gek genoeg

  1. Woeste Russen en Russinnen waren er anders genoeg, daar in Assen! Schitterende tentoonstelling, ik heb er van genoten.
    Tja, je haar losgooien, dat lukt mij niet meer… 8-(
    Onstuimig leven is voor ons wellicht niet weggelegd. Dan maar een blog 🙂

    • Ja, die Russen in Assen. Prachtig was dat; levendig, kleurrijk, krachtig. Woest, misschien wel. Daar werd ik blij van. En een paar weken daarna Nordic Art in Groningen. Ook gezien? Een groter contrast is bijna niet denkbaar. Zo mooi en verstild. Ontroerend, soms.

  2. Daar droomde ik ook altijd van ja. Woest en onstuimig! Maar ook van jachten op de Middellandse Zee en roze champagne bij het ontbijt…Zo’n blog biedt dan wel weer perspectief – je kunt er allerlei mensen in verwerken die je zelf had willen zijn!!! 😀

    • Zo’n ontbijt waarvoor je niet eerst zelf in de keuken hoeft te staan, ja. In een blog kun je een beetje god zijn, met je eigen boom van kennis van woest en onstuimig…..

  3. Woest en ontstuimig. Dit verhaal zou het mijne kunnen zijn. Wereldzeeën, grote reizen, Magnifieke banen, enorme sommen gelds, Beroemd tot ver over de grenzen van de stad…. niets is er van gekomen. En eigenlijk hoeft het ook niet. Als het onkruid weer is gewied en ik met enig fatsoen in mijn tuin kan gaan zitten ben ik al tevreden. De ouders zijn er niet meer, de kinderen leven hun digitaal gestuurde ambitieuze leven (druk, druk, druk) en ik kijk alles wijs glimlachend aan. Niet dat ik zo wijs ben, maar het voelt zo lekker om niets te hoeven en eens naar de lucht te kijken om te zien waarheen de wind waait. En om rustig contemplatieve blogjes te lezen die mijn ziel benaderen. Heerlijk. Dank je wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s